คารมเซียนตอนนี้น่าจะเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะวงการพระเพียงเท่านั้น

ไม่เคยเห็น-ปรากฏว่ามีในแวดวงใด

ไม่เหมือนใคร ไม่มีใคร...กล้าเหมือน

เป็นศัพท์แสบ กัดเจ็บแปล๊บถึงขั้วหัวใจ

ก็ท่านเล่นประชดประชันตัวเองเป็น... ควาย!

ตกควาย : ให้เช่าพระในราคาถูกกว่าความเป็นจริงมาก

ในบรรดาความผิดพลาดที่ทำให้เหล่าเซียนเจ็บกระดองใจมากสุดๆ เห็นจะมีอยู่ด้วยกันสองเรื่องใหญ่ๆ

คือผิดพลาดจากการเช่าพระเก๊โดยประมาท

และผิดพลาดจากการปล่อยพระในมูลค่าต่ำกว่าความน่าจะเป็น

ในเรื่องการเช่าพระปลอมนั้น...

ยังแก้ต่าง-อ้างแก้เขินได้ว่า เป็นประสบการณ์ภาคบังคับ

ยินดี-ยอมรับว่านักเล่นพระทุกระดับทุกชั้นเซียนต้องพึงประสบ

เสมือนการเรียนหนังสือให้จบ ก็ต้องฝึกให้ครบทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ

ยอมยก "ความผิดพลาด" ให้เป็นครู-อาจารย์

เงินที่อันตรธานเพราะถูกกระทำ ท่านให้นึกขำๆ ว่าเป็นค่าเทอม

เพียงแต่อย่าให้ต้องเรียนเสริม-สอบซ่อม ซ้ำชั้นกันบ่อยๆ

ค่าเทอมมันแพง!

กลืนเลือดสีแดงๆ ที่กระอักซักสองสามอึก แล้วนึกแต่เรื่องดีๆ ภาวนาถี่ๆ ว่า...พลาดหนอๆ

ทำกายให้สบาย ทำจิตใจให้สงบ

ทุกอย่างก็จะจบแบบไม่เจ็บ เย็บแผลให้สนิท พักฟื้นสักนิด

สู้ใหม่ได้...จิ๊บจิ๊บ

แต่กับการขายพระในค่านิยมที่ผิดพลาด-ผิดราคา

เช่นแทนที่จะจำหน่ายได้เงินมาห้าแสน ดันกลายเป็นแสนห้า... มันน่ามั้ย

ถือว่าเป็นเรื่องชวนเจ็บใจ อภัยให้ไม่ได้จริงๆ

น่าเขกหัวตัวเองหลายๆ โป๊ก

พระดีเก่าเก็บมาตั้งนาน หวังรอวันชีวิตเปลี่ยน-ราคาปรับ

แต่กลับพลาดท่าเสียโอกาสด้วยน้ำมือตัวเอง...จ๊าดง่าว!

หงุดหงิดเอาผิดใครไม่ได้ ลงกับใครก็ไม่ถนัด

จึงซัดทอด-โทษควายนี่แหละ...ง่ายดี!

พร้อมบัญญัติศัพท์ทับถม-ซ้ำเติมตัวเองว่า...ตกควาย

ได้ความรู้สึก เจ็บลึกแบบสมน้ำหน้า

คือถ้าโดนคนอื่นหลอกก็พอทน...รับได้

แต่นี่...ควายเอ๊ย! ทำตัวเองแท้ๆ ถือว่ากระบือ บื้อ...รับไม่ได้

ดูทรงคงพอเดาออกว่าเป็นการสัพยอกหยอกเย้า

ให้เจ็บ-ให้จำ-ให้ช้ำ-ให้ขำเล่น

มองหาก็ไม่เห็น จะเข่นฆ่าหาเรื่องใครล้วนไม่เหมาะสม

นับเป็นอีกครั้งที่สังคมโยนความผิดให้กับ... ควาย

สัตว์น้อยตัวใหญ่ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่...น่าสงสาร

ส่วนสาเหตุที่ทำให้พลัดร่วงหล่นจากหลังควายจนเจ็บแอ้ก ก็เพราะ "ความ" หลายๆ อย่าง...

อย่างแรกคือ...ความขี้เกียจ

เพราะไม่ขยันติดตามข่าวสารความเคลื่อน ไหว

ห่างสนาม-ไกลข้อมูล-ไม่ทันราคา

เปลี่ยนแปลง มาก-น้อย เร็ว-ช้า...ไม่เดียงสา

จึงปล่อยพระในมูลค่า...ตกควาย

อย่างที่สองคือ...ความรีบร้อน

เพราะมีพระขายยาก "เฝ้าตู้-อยู่กับก๋ง"...มานานนม

เงินจม-ขายไม่ได้-ใจเสีย...ไม่กล้าเสี่ยง

พอเริ่มมีกระแสเสียงตอบรับ เลยรีบร้อนขาย หารู้ไม่...เร็วไป!

ขาดทุนกำไร...ตกควายตามระเบียบ

อย่างที่สามคือ...ความมักน้อย

เพราะเป็นเซียนเงินหมุน-กระเป๋าแบน ไม่มีแผนเก็บพระระยะยาว

พระที่ได้มา...กำไรนิดหน่อยก็ปล่อยแล้ว

เพราะไม่หมิ่นเงินน้อย ไม่คอยวาสนา ไม่แสวงหาความร่ำรวย

เอาแค่รอดไปวันๆ จึงตกควาย...เรื่อยๆ

สุดท้ายคือ...ความหูเบา

คนบางคน ความหนักแน่นมีน้อย... นอยด์เก่ง

มีพระดีเบ่งได้แต่ไม่รู้ เพราะหูเบา

พอเจอเซียนเก๋าเขาสวด-ติ-ต่อราคา กล่าวหาว่าพระมีตำหนิ...นี่-นู่น-นั่น

พระท่านจึงผ่านมือไปแบบ...ตกควาย

"ความ" ทั้งสี่นี้รวมเป็นหนึ่งเรียก... ความควาย

คนละเรื่องกับความวัวที่หายความควายในสุภาษิต

เป็นข้อคิดเตือนสติ...ถ้าริเป็นเซียนอย่าให้ใครหยาม

รีบทำตัวเองซะก่อน...เท่ดี

ระวังหญ้าฟางขาดตลาดละกัน...เอิ๊กๆ

แหล่งข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด