ในตอนนี้ขอเสนอศัพท์ธุรกิจ-พุทธพาณิชย์ที่สำคัญ

ทุกชนชั้นเซียนใช้เป็นภาษาเขียนมาตรฐาน

อ่านหนังสือ-คู่มือพระเครื่องฯ เป็นต้องเห็น

เพราะคำนี้มีประเด็นเหลือเชื่อที่ต้องขยาย

ลองตามผมไปนะครับ...เรื่องจริง!

.....................................................................

ค่านิยม : ความนิยมในองค์พระเครื่องฯ ที่ประมาณมูลค่าเป็นตัวเงิน

แปลว่า "ราคา" นั่นแหละแต่ไม่พูดตรง ก็แหม...ทีซื้อพระยังพูดว่า "เช่า" เมื่อจะเอาตังค์ก็เลยต้องอ้าง "ค่านิยม" คือลีลากระมิดกระเมี้ยนของเซียนรุ่นเก่า เข้าทำนองว่าเคอะเขิน ใช้ภาษาวาทศิลป์ อ้อมค้อมน่ารักมีชั้นเชิง

เลี่ยงมาเป็นคำนี้ก็ฟังดีรื่นหู ดูไม่การค้า ไม่ได้ขายพระนะ แต่แค่สมบัติผลัดกันชม! สักวันก็ต้องเปลี่ยนมือ เพราะไม่มีใครคือเจ้าของถาวร แต่บอกไว้ก่อน...ค่านิยมของพระเครื่องฯ เป็นเรื่องไม่แน่นอน ไม่แน่นิ่งตายตัวเป็นมาตรฐานเดียวกันทั้งประเทศเหมือนราคาสินค้าทั่วไป

ขึ้นอยู่ที่ความพอใจ! ผู้อยากได้ เสนอราคาสูง ไม่ได้แปลว่าเจ้าของพระเขาจะให้ ใครอยากขาย ตั้งราคาแพงยังไง แต่จะมีคนยอมจ่ายมั้ย...นั่นเป็นอีกเรื่องนึง

มักกำหนดเป็นค่าคร่าวๆ กลางๆ มีขั้นวิ่งสวิงบน-ล่าง ขึ้น-ลงให้งงเล่น

เช่นที่ชอบพูดกั๊กๆ ว่า...หลักพันปลายไม่ถึงหมื่น-หลักหมื่นต้นถึงหมื่นกลาง ที่แพงหน่อยก็แสนกลางๆ ถึงเจ็ดหลัก มักมีวงเล็บว่า "ตามสภาพพระ" เป็นต้น

"พันปลาย" อธิบายว่า...หลายพันถึงเกือบหมื่น "หมื่นต้น" ก็คือ...หนึ่งถึงสอง-สามหมื่นนั่นเอง ส่วน "กลางๆ" ก็อยู่ระหว่างเลข 4-5-6...เข้าใจนะครับ

และการจะเช่าพระให้ได้ราคาถูกมักต้องเป็นคนวงใน เขาจะแบ่งให้ไปขายกันต่อๆ คล้ายยี่ปั๊ว-ซาปั๊ว เพิ่มราคาค่าตัวเป็นทอดๆ ถึงปลายทาง

เรียกกันว่า...ราคาเซียน ค่านิยมของพระแต่ละรุ่น บรรดาคุณเซียนจึงเป็นผู้กำหนดโดยปริยาย ซื้อกันไป-ขายกันมาจนเป็นราคากลาง...อัตโนมัติ

จากเซียนใหญ่สายตรงเป็นผู้เริ่ม เซียนเล็ก-เซียนน้อยจึงค่อยๆ ขยับ...ไม่ขัดคอ

ได้ยินเสมอว่าพระบางองค์ถ้าอยู่ในมือเซียนใหญ่ จากหลักหมื่นจะกลายเป็นแสน แสนก็จะถีบเป็นล้านอย่างไม่ต้องแปลกใจ

ทั้งนี้ ประกอบกับความสวยสมบูรณ์ขององค์พระ ความยาก-ง่ายในการได้มา ต้นทุนที่ซื้อหาบวกกับความพอใจ-ใจดีของเซียนแต่ละท่าน ที่สำคัญ...ความอยากได้และกำลังทรัพย์ของผู้ซื้อคือบทสรุป

เฮง ท่าพระจันทร์ (สุรชัย ด่านประสิทธิผล) เคยให้สัมภาษณ์ว่า...

ครั้งนึงที่ท่าพระจันทร์ เคยเช่าพระหลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน พิมพ์จอบเล็กมาในราคา 70,000 บาท เฮียตี๋เหล้าขอเช่าต่อในราคา 370,000 บาท

สุดท้ายพระองค์นี้ย้ายมาอยู่ที่เฮียบิ ในราคา 670,000 บาทเต็มไม่มีเศษ

เป็นเหตุการณ์ที่เกิดในวันเดียว!!

ไม่กี่วันต่อมา เฮียบิให้เช่าต่อในราคา 2,000,000 กว่าบาท!! พระเจ้าจอร์ช! ผมไม่ได้พิมพ์เลขผิดนะครับ

มันก็หลักสากล สนนตามกลไกตลาด เมื่อไม่อาจหาพระสวยกันง่ายๆ ใครก็ย่อมอยากได้-หวงแหน นับวันก็ยิ่งขาดแคลน สุดท้ายก็ทยอยออกนอกวงการ ไปอยู่ตามบ้านผู้มีอันจะกิน หรือบินไปสืบทอดพระศาสนาอยู่ต่างแดน

ไม่ต่างจากงานศิลปะ-โบราณวัตถุที่ทรงคุณค่า เพียงแต่ว่า พระเครื่องฯเป็นของสูง-ศักดิ์สิทธิ์ ไม่ได้ประดิษฐ์-สร้างด้วยฝีมือช่างเพียงเพื่อเสพเป็นศิลป์สวยของคนรวยๆ เท่านั้น แต่สำเร็จได้ด้วยแรงศรัทธาเพื่อเป็นพุทธบูชาให้ศาสนายั่งยืน คุณค่าจึงไม่ใช่อย่างที่พวกฝรั่งชอบซื้อไปตั้งโชว์ในบ้านหรู ยังเคยดูเคเบิลจัดแฟชั่นประชันเศียรพระบนแคตวอล์กห้องเสื้อแบรนด์ดัง เห็นทุกครั้งยังเศร้าใจทุกหน

สวดมนต์ไหว้พระเรายังต้องก้มกราบ

แต่คนใจหยาบเหยียบย่ำ...ไร้วัฒนธรรม

จึงโปรดระลึกเสมอในการให้มูลค่า...ราคาพระ

โปรดอย่าลืมคำว่า "คุณค่า" นะครับ...เซียน

แหล่งข่าวจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด