ขึ้นชื่อว่า "พระเก๊" เริ่มเกเรมานานแล้ว คือไม้เบื่อไม้เมาเก่าแก่คู่วงการ

สรรพนามที่ใช้เรียกแซววัตถุไม่เป็นมงคลเหล่านี้ จึงมีมากมายตามยุค

บัญญัติไว้โดยเซียนแต่ละสมัย

ผมจะทยอยเล่าให้ฟัง

แต่วันนี้ต้องขอยกครูก่อน

โดยเสนอศัพท์พระเก๊ยุคต้นของคนรุ่นพี่

อ่านกันได้เลยครับ...สนุกดี!

สรู้ตู๊ : พระเก๊

จัดเป็นศัพท์สแลงคำแรกๆ-น่ารักของตักศิลา

นิยมใช้กันมากเมื่อหลายปีก่อน

เซียนรุ่นใหม่อาจไม่รู้จัก บางท่านอาจคุ้น-เคยพูด แต่มักไม่รู้ที่มา

เป็นคำสะดุดที่จุดประกายให้ผมเกิดความสนใจ

ทำให้ต้องค้นคว้า "ภาษาเซียน" เขียนหนังสือจนเป็นเรื่องเป็นราว

ย้อนไปที่เคยเล่าเมื่อหลายตอนก่อน

เซียนชั้นดีเขาจะสอนให้พูดเพราะ-ถนอมน้ำใจและมีมารยาท

ห้ามบังอาจไปบอกว่าพระของใครเก๊ ยามเมื่อมีคนยื่นพระมาให้ส่อง

แน่นอนถ้าเป็นพระแท้ก็เรื่องเงียบ

แต่ส่วนใหญ่จะไม่ดี บรรยากาศก็เริ่มอึดอัด-อึมครึม

คำว่า "เก๊" พูดไม่ได้-ไม่ถนัด ต้องคัดสรรถ้อยคำทดแทนใช้ให้คลี่คลาย

เพื่อกันงง จึงต้องตกลงเป็นโค้ดลับ-เป็นศัพท์สำหรับสื่อสาร รับรู้กันเฉพาะในกลุ่มก๊วน

ที่ถ้าเป็นเดี๋ยวนี้จะพูดเป็นประโยคบรรทัดฐานเดียวกันว่า...

"ขอบคุณครับ...มีอะไรมาดูอีกมั้ยครับ"

แต่ในช่วงที่วงการพระเพิ่งเปิดซิง ทุกเซียนต้องใช้ไหวพริบพลิกแพลง

ค้นหาคำพูดมาตอบให้นุ่มนวลหรือหนุกๆ-ขำๆ แต่งสรรกันไป

แล้วแต่จินตนาการของแต่ละท่านจะบรรเจิด

"สรู้ตู๊" หรือ "ซาลู้ตู๊" คือหนึ่งในศัพท์ฮิต-พิสดาร นิยามมาใช้แทนพระเก๊

ผู้ประดิษฐ์คิดคำนี้คือ คุณ "สมพร ทันตเวช" หรือชื่อเล่นว่าคุณ "เล็ก"

เป็นเซียนรุ่นใหญ่วัยใกล้ 70 เชี่ยวชาญวัตถุมงคลประเภทรูปหล่อโลหะ

แถมตัวจริงก็เป็นหนุ่มหล่อบุคลิกดี

จึงมีฉายาเรียกขานกันว่า อาจารย์ "เล็กรูปหล่อ"

"สรู้ตู๊" มีที่มาค่อนข้างฮา

เหตุการณ์วันนั้นราวปี 2515

กระทาชายนายหนึ่งนำพระมเหศวรเก๊มาให้ส่อง

อาจารย์เล็กมองด้วยตาเปล่าก็รู้แล้วว่า...ไม่รอด

คิดแปล๊บนึง จึงเอ่ยออกไปแบบต้อง-งงว่า "องค์นี้เขาเรียกพระ...สรู้ตู๊..."

เป็นใครก็ต้องสงสัย-เป็นมึน จึงสวนกลับทันควันว่าคืออะไร

ด้วยปฏิภาณอันว่องไว จึงขยายความโดยด้นสดเป็นเรื่องราว เล่าดำน้ำกันแบบลื่นไหล

...ว่าครั้งนั้นหลายปีก่อน มีชายชาวจีนโพ้นทะเล มาตั้งรกรากที่จ.สุพรรณฯ

วันนึงได้ไปนั่งพักผ่อนที่ข้างๆ เจดีย์วัดพระศรีมหาธาตุ

เห็นกระรอกกระโดดออกจากโพรงเล็กใต้ฐาน จึงแอบลองขุดดู

อู้ฮู้! เป็นกรุบรรจุพระและแผ่นทองคำจารึกอักขระมากมาย

จึงลักลอบ-หลอมเฉพาะทองคำ นำกลับไปบ้านที่เมืองจีน

เหลือไว้เพียงพระเครื่อง พิมพ์นี้ไว้คากรุ

ชาวบ้าน จึงนำมาแจกจ่ายคล้องคอบูชา

ต่อมา จึงพากันตั้งฉายาพระพิมพ์นี้ว่า...สรู้ตู๊

ตามชื่อแซ่ของชาวจีนผู้ขุดค้นพบพระพิมพ์ดังกล่าว...

ไม่มีใครเขาจะชื่อเพี้ยนได้ขนาดนั้นหรอกครับ

อาจารย์เล็กแกสร้างตัวละครขึ้นมาเอง แล้วแต่งเรื่องใหม่อิงข้อมูลจริงบางส่วน

แล้วที่เล่าเป็นปี่-ขลุ่ย ไม่ใช่พูดชุ่ยๆ เพียงเพื่อขำๆ

แต่พยายามรักษาน้ำใจ ไม่อยากให้ชายคนนั้นต้องเสียใจกลับบ้าน

ภายหลังคำนี้มีการพูดต่อกันจนเป็นสากล

ทุกปริมณฑลสนามพระต่างรู้จักความหมาย

จนมีคนต่อพ่วงเติมท้าย กลายเป็นประโยคว่า "สรู้ตู๊...ซูลูสร้าง"

ผมได้ยินจากเซียนแผงจรนอกสนามย่านเมืองนนท์

"ซูลู" คงรู้ว่าคือชื่อเผ่าคนป่า

ไม่มีอารยธรรมเกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธแต่อย่างใด

การพูดว่าพระเก๊นี้คนป่าซูลูเป็นผู้สร้าง ก็แค่เพียงถากถางอย่างสะใจ

ให้รู้ไว้ว่าเป็นสิ่งแปลกปลอมนอกพุทธจักร

พึงห่างไกลไว้นะ...ท่านผู้เจริญ!

แหล่งข่าวจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด