พระกริ่งบัวรอบ วัดบวรนิเวศวิหาร
พระกริ่งบัวรอบ วัดบวรนิเวศวิหาร
คอลัมน์ พันธุ์แท้พระเครื่อง
โดย ราม วัชรประดิษฐ์
พระกริ่งบัวรอบ วัดบวรนิเวศวิหาร นับได้ว่ามีความสำคัญและทรงคุณค่า ทว่า ณ ปัจจุบันหาดูยากยิ่งนัก
เท้าความถึงการสืบทอดตำรับการสร้างพระกริ่งจากสมเด็จพระพนรัตน์ วัดป่าแก้ว (วัดใหญ่ชัยมงคล) อยุธยา มาอยู่กับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพนฯ ต่อมาถึงสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส (พระองค์เจ้าวาสุกรี) ซึ่งปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่า ทรงสร้างพระกริ่งจากตำรับเดิมขึ้นเป็นองค์แรกในประเทศไทย เรียกว่า "พระกริ่งปรมา"
จากนั้นตกทอดมายังสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ (พระองค์เจ้าฤกษ์) วัดบวรนิเวศวิหาร ซึ่งได้ทรงสร้าง "พระกริ่งปวเรศ" อันปรากฏเกียรติคุณสูงส่งมาจนทุกวันนี้ ภายหลังตำรับดังกล่าวนี้ได้ตกมาอยู่กับพระพุฒาจารย์ (ท่านเจ้ามา) วัดจักร วรรดิราชาวาส และสืบทอดมาถึงสมเด็จพระสังฆราช (แพ ติสสเทว) วัดสุทัศนเทพวราราม และสร้างชื่อเสียงเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในที่สุด
การจัดสร้างพระกริ่ง สายวัดบวรนิเวศวิหาร เมื่อสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ทรงได้รับตำรับการสร้างพระกริ่งและได้ลงมือสร้างพระกริ่งตามตำรับมาแล้ว ตำรับและกรรมวิธีนั้นจะต้องสืบทอดกันมาอย่างไม่ขาดสาย ในปี พ.ศ.2487 สมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช จะทรงมีพระชันษาครบ 6 รอบ พลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ทรงจัดหล่อพระกริ่งขึ้นที่หน้าพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร ในวันที่ 29 ตุลาคม ตั้งพิธีสวดพุทธาภิเษกในพระอุโบสถ เวลา 09.08 น. สมเด็จฯ ทรงจุดเทียนชัยแล้วสวดมนต์ จบแล้วมีการสวดภาณวาร พุทธาภิเษกต่อ เวลา 13.51 น. เททอง นับเป็นพระกริ่งที่หล่อขึ้นเป็นครั้งแรกในสมัยที่ทรงครองวัด ทรงมีพระประสงค์ให้เรียกว่า "พระกริ่งสุจิตโต" ตาม พระนามฉายาของสมเด็จฯ แต่นักนิยมสะสมพระเครื่องนิยมเรียกกันง่ายๆ ว่า "พระกริ่งบัวรอบ วัดบวรฯ"
อนึ่ง ความสำคัญและความทรงคุณค่าอยู่ที่ สมเด็จพระสังฆราชได้ถวาย "พระกริ่งสุจิตโต" แด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพล อดุลยเดชมหาราช พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบัน เนื่องในวันบรมราชาภิเษก วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ.2493 ซึ่งนับเป็นพระกริ่งองค์แรกที่ได้ถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวนับแต่เริ่มทรงครองราชย์
พระกริ่งบัวรอบ วัดบวรฯ มี 2 ขนาด คือ ขนาดใหญ่และขนาดเล็ก โดยมีพุทธลักษณะเหมือนกันทุกประการ โดยถอดเค้าแบบมาจากพระกริ่งปวเรศ แต่ดัดแปลงพระรูปโฉมโดยเฉพาะฐานทำเป็น "ฐานบัว" ให้ต่างออกไปอย่างเด่นชัด ปรากฏรายละเอียดต่างๆ ดังนี้
พระเศียร ค่อนข้างโต ตามแบบกริ่งจีนทั่วไป มุ่นพระเมาลีมี 3 ชั้น พระเกศ โดยรอบตอกตุ๊ดตู่เม็ดกลมเล็กๆ มาแต่หุ่นเทียน พระพักตร์ รูปไข่ ไม่ปรากฏพระหนุ พระเนตร แบบพระเนตรเนื้อ พระโอษฐ์ เป็นรูปกระจับ พระโอษฐ์บนหนากว่าพระโอษฐ์ล่าง พระกรรณยาวเกือบจรดพระอังสะทั้งสองข้าง พระศอสั้นติดพระอังสะ พระอังสะ ซ้ายขวาลาดมน ไม่ปรากฏแง่มุม พระหัตถ์ วางในลักษณะมารวิชัย พระหัตถ์ขวาวางเหนือพระ ชานุขวา ปรากฏนิ้วพระหัตถ์ทั้ง 5 นิ้ว พระหัตถ์ซ้ายถือหม้อน้ำมนต์ การห่มผ้าจีวร เป็นแบบกริ่งจีนทั่วไป เห็นริ้วจีวรด้านหลังชัดเจน ผ้าทิพย์ โค้งราบและป้าน ชายผ้าทิพย์ไม่กระดกพลิ้ว มี 5 แฉก พระบาทขวาขัดสมาธิราบมาทางด้านซ้ายขององค์พระ แลเห็นร่องนิ้วพระบาทเพียง 2 นิ้ว ฐานพระ เป็นแบบบัวคว่ำบัวหงาย 7 กลีบ ล้อมรอบฐาน การวางกลีบบัววางเยื้องกัน และมีกลีบบัวเล็กแซมระหว่างกลีบ ลักษณะของกลีบบัวเป็นแบบบัวเชียงแสน การปะก้นองค์พระ ใต้ฐานพระคว้านเป็นโพรง บรรจุเม็ดกริ่งและปะก้นด้วยทองแดง บัดกรีด้วยตะกั่ว แบบเดียวกับพระกริ่งใหญ่ มีรอยบุ๋มอยู่ตรงกลาง
พระกริ่งบัวรอบขนาดใหญ่ เมื่อเทียบกับพระกริ่งปวเรศแล้วจะมีขนาดเขื่องกว่า คือ ส่วนสูงจากฐานล่างสุดถึงมุ่นพระเมาลีประมาณ 4 ซ.ม. ส่วนกว้างของหน้าตักประมาณ 1.7 ซ.ม. ส่วนกว้างของฐานล่างสุดประมาณ 2.2 ซ.ม. ส่วนพระกริ่งบัวรอบขนาดเล็ก ส่วนสูงจากฐานล่างสุดถึงมุ่นพระเมาลีประมาณ 3.5 ซ.ม. ส่วนกว้างของหน้าตักประมาณ 1.4 ซ.ม. ส่วนกว้างของฐานล่างสุดประมาณ 1.8 ซ.ม.
โลหะที่นำมาหล่อหลอม "พระกริ่งบัวรอบ" นั้น เป็นทองเหลืองผสมเงิน เรียกว่า เนื้อทองเหลืองผสม ในองค์ที่ไม่เคยผ่านการใช้มาเลย เนื้อจะออกสีเหลือง มีคราบทองเป็นประกายสดใส ถ้าใช้หรือถูกสัมผัสมาแล้ว ผิวจะออกเหลืองอมเขียวคล้ำ เรียกว่ามีกระแสออกทางเหลืองอมเขียว ปัจจุบันหาดูของแท้ค่อนข้างยากครับผม
คอลัมน์ พันธุ์แท้พระเครื่อง
โดย ราม วัชรประดิษฐ์
 |
เท้าความถึงการสืบทอดตำรับการสร้างพระกริ่งจากสมเด็จพระพนรัตน์ วัดป่าแก้ว (วัดใหญ่ชัยมงคล) อยุธยา มาอยู่กับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพนฯ ต่อมาถึงสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส (พระองค์เจ้าวาสุกรี) ซึ่งปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่า ทรงสร้างพระกริ่งจากตำรับเดิมขึ้นเป็นองค์แรกในประเทศไทย เรียกว่า "พระกริ่งปรมา"
จากนั้นตกทอดมายังสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ (พระองค์เจ้าฤกษ์) วัดบวรนิเวศวิหาร ซึ่งได้ทรงสร้าง "พระกริ่งปวเรศ" อันปรากฏเกียรติคุณสูงส่งมาจนทุกวันนี้ ภายหลังตำรับดังกล่าวนี้ได้ตกมาอยู่กับพระพุฒาจารย์ (ท่านเจ้ามา) วัดจักร วรรดิราชาวาส และสืบทอดมาถึงสมเด็จพระสังฆราช (แพ ติสสเทว) วัดสุทัศนเทพวราราม และสร้างชื่อเสียงเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในที่สุด
การจัดสร้างพระกริ่ง สายวัดบวรนิเวศวิหาร เมื่อสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ทรงได้รับตำรับการสร้างพระกริ่งและได้ลงมือสร้างพระกริ่งตามตำรับมาแล้ว ตำรับและกรรมวิธีนั้นจะต้องสืบทอดกันมาอย่างไม่ขาดสาย ในปี พ.ศ.2487 สมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช จะทรงมีพระชันษาครบ 6 รอบ พลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ทรงจัดหล่อพระกริ่งขึ้นที่หน้าพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร ในวันที่ 29 ตุลาคม ตั้งพิธีสวดพุทธาภิเษกในพระอุโบสถ เวลา 09.08 น. สมเด็จฯ ทรงจุดเทียนชัยแล้วสวดมนต์ จบแล้วมีการสวดภาณวาร พุทธาภิเษกต่อ เวลา 13.51 น. เททอง นับเป็นพระกริ่งที่หล่อขึ้นเป็นครั้งแรกในสมัยที่ทรงครองวัด ทรงมีพระประสงค์ให้เรียกว่า "พระกริ่งสุจิตโต" ตาม พระนามฉายาของสมเด็จฯ แต่นักนิยมสะสมพระเครื่องนิยมเรียกกันง่ายๆ ว่า "พระกริ่งบัวรอบ วัดบวรฯ"
 |
อนึ่ง ความสำคัญและความทรงคุณค่าอยู่ที่ สมเด็จพระสังฆราชได้ถวาย "พระกริ่งสุจิตโต" แด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพล อดุลยเดชมหาราช พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบัน เนื่องในวันบรมราชาภิเษก วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ.2493 ซึ่งนับเป็นพระกริ่งองค์แรกที่ได้ถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวนับแต่เริ่มทรงครองราชย์
พระกริ่งบัวรอบ วัดบวรฯ มี 2 ขนาด คือ ขนาดใหญ่และขนาดเล็ก โดยมีพุทธลักษณะเหมือนกันทุกประการ โดยถอดเค้าแบบมาจากพระกริ่งปวเรศ แต่ดัดแปลงพระรูปโฉมโดยเฉพาะฐานทำเป็น "ฐานบัว" ให้ต่างออกไปอย่างเด่นชัด ปรากฏรายละเอียดต่างๆ ดังนี้
พระเศียร ค่อนข้างโต ตามแบบกริ่งจีนทั่วไป มุ่นพระเมาลีมี 3 ชั้น พระเกศ โดยรอบตอกตุ๊ดตู่เม็ดกลมเล็กๆ มาแต่หุ่นเทียน พระพักตร์ รูปไข่ ไม่ปรากฏพระหนุ พระเนตร แบบพระเนตรเนื้อ พระโอษฐ์ เป็นรูปกระจับ พระโอษฐ์บนหนากว่าพระโอษฐ์ล่าง พระกรรณยาวเกือบจรดพระอังสะทั้งสองข้าง พระศอสั้นติดพระอังสะ พระอังสะ ซ้ายขวาลาดมน ไม่ปรากฏแง่มุม พระหัตถ์ วางในลักษณะมารวิชัย พระหัตถ์ขวาวางเหนือพระ ชานุขวา ปรากฏนิ้วพระหัตถ์ทั้ง 5 นิ้ว พระหัตถ์ซ้ายถือหม้อน้ำมนต์ การห่มผ้าจีวร เป็นแบบกริ่งจีนทั่วไป เห็นริ้วจีวรด้านหลังชัดเจน ผ้าทิพย์ โค้งราบและป้าน ชายผ้าทิพย์ไม่กระดกพลิ้ว มี 5 แฉก พระบาทขวาขัดสมาธิราบมาทางด้านซ้ายขององค์พระ แลเห็นร่องนิ้วพระบาทเพียง 2 นิ้ว ฐานพระ เป็นแบบบัวคว่ำบัวหงาย 7 กลีบ ล้อมรอบฐาน การวางกลีบบัววางเยื้องกัน และมีกลีบบัวเล็กแซมระหว่างกลีบ ลักษณะของกลีบบัวเป็นแบบบัวเชียงแสน การปะก้นองค์พระ ใต้ฐานพระคว้านเป็นโพรง บรรจุเม็ดกริ่งและปะก้นด้วยทองแดง บัดกรีด้วยตะกั่ว แบบเดียวกับพระกริ่งใหญ่ มีรอยบุ๋มอยู่ตรงกลาง
พระกริ่งบัวรอบขนาดใหญ่ เมื่อเทียบกับพระกริ่งปวเรศแล้วจะมีขนาดเขื่องกว่า คือ ส่วนสูงจากฐานล่างสุดถึงมุ่นพระเมาลีประมาณ 4 ซ.ม. ส่วนกว้างของหน้าตักประมาณ 1.7 ซ.ม. ส่วนกว้างของฐานล่างสุดประมาณ 2.2 ซ.ม. ส่วนพระกริ่งบัวรอบขนาดเล็ก ส่วนสูงจากฐานล่างสุดถึงมุ่นพระเมาลีประมาณ 3.5 ซ.ม. ส่วนกว้างของหน้าตักประมาณ 1.4 ซ.ม. ส่วนกว้างของฐานล่างสุดประมาณ 1.8 ซ.ม.
โลหะที่นำมาหล่อหลอม "พระกริ่งบัวรอบ" นั้น เป็นทองเหลืองผสมเงิน เรียกว่า เนื้อทองเหลืองผสม ในองค์ที่ไม่เคยผ่านการใช้มาเลย เนื้อจะออกสีเหลือง มีคราบทองเป็นประกายสดใส ถ้าใช้หรือถูกสัมผัสมาแล้ว ผิวจะออกเหลืองอมเขียวคล้ำ เรียกว่ามีกระแสออกทางเหลืองอมเขียว ปัจจุบันหาดูของแท้ค่อนข้างยากครับผม
แหล่งข่าวจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด
สนใจเช่าพระเครื่องในร้านคลิ๊กที่นี่เลยครับ สิริถาวร พระเครื่อง
