พระกริ่ง-พระชัยวัฒน์(1) ยอดนิยมนักสะสมชื่นชอบ

มุมพระเก่า

เอกอุ



ปัจจุบันวัตถุมงคลประเภท "พระกริ่งและพระชัยวัฒน์" กำลังได้รับความนิยมจากนักสะสมอย่างมาก พระเกจิอาจารย์นิยมจัดสร้าง มอบให้กับลูกศิษย์ลูกหา โดยเฉพาะ พระกริ่งจีนใหญ่, พระ กริ่งปวเรศ วัดบวรนิเวศวิหาร พระกริ่งสายวัดสุทัศนเทพวราราม กรุงเทพฯ โด่งดังมาก นอกจากนั้น ยังมีของวัดอื่นๆ จัดสร้างอีกจำนวนมาก ลองไล่เรียงกันดู

ต้นกำเนิดของ "พระกริ่ง" นั้นอยู่ที่ใด จะขออธิบายพอสังเขป เป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้วสำหรับพระกริ่ง แต่จริงๆ แล้ว พระกริ่งใหญ่ นั้นมีถิ่นกำเนิดอยู่ ณ มณฑลซัวไซ ประเทศจีน ในราวสมัยราชวงศ์ถัง เป็นที่นิยมอย่างมากในจีนต่อมา ขยายไปยังเขมร และเข้ามาสู่ประเทศไทย เมื่อครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยานับถึงปัจจุบันก็มีอายุกว่าพันปีขึ้นไปทีเดียว ซึ่งได้รับยกย่องให้เป็นยอดพระกริ่งชั้นนำอันดับหนึ่งของพระกริ่งนอกทั้งหมด และหาดูได้ยากมาก

พระกริ่งใหญ่ เป็นพระเนื้อโลหะสำริดสีทองดอกบวบ ผิวสนิมหุ้มออกเป็นสีมันเทศหรือน้ำตาลแก่ ก้นปิดเป็นแอ่งแบบกระทะด้วย เนื้อโลหะที่ค่อนข้างแก่ทองเหลือง เขย่าแล้วเกิดเสียงดังกังวาน บางองค์ก้นกลวงโดยไม่ปิดก็มีหล่อแบบลอยองค์ สร้างเป็นองค์ "พระไภษัชยคุรุ" ในลัทธิมหายาน โดยใช้แม่พิมพ์แบบ "พิมพ์ประกับ หรือ พิมพ์ประกบ" คือมีแม่พิมพ์ 2 ชิ้น เป็นพิมพ์ประกบด้านหน้าและด้านหลัง ดังนั้น จึงปรากฏตำหนิเป็นรอยตะเข็บที่ด้านข้างขององค์พระทุกองค์มากน้อยต่างกันไป และจากพุทธลักษณะที่ใหญ่อวบขององค์พระ จึงให้ชื่อพระกริ่งนี้ว่า "พระกริ่งใหญ่" เมื่อสังเกตพระพักตร์หรือพระเนตรแล้ว จะสามารถชี้ชัดได้ว่าเป็นศิลปะที่เกิดจากสกุลช่างจีนบริสุทธิ์จริงๆ

เมื่อพิจารณาดู "พระกริ่งใหญ่" แล้วจะเกิดความรู้สึกอิ่มเอิบเยือกเย็น ให้ความบันดาลใจอย่างเป็นสุขได้อย่างน่าอัศจรรย์ กอปรกับพุทธคุณที่เพียบพร้อมในทุกๆ ด้าน ทั้งป้องกันภูตผีปีศาจ แช่น้ำมนต์รักษาโรค เป็นต้น สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ แห่งวัดบวรนิเวศวิหาร และสมเด็จพระสังฆราชแพ วัดสุทัศนเทพวราราม จึงได้จำลองแบบอย่างไปสร้าง จึงถือได้ว่า "พระกริ่งใหญ่" นี้ เป็นต้นแบบในการสร้างพระกริ่งในสยามประเทศ

พุทธลักษณะของพระกริ่งใหญ่ องค์พระประทับนั่ง แสดงปางมารวิชัย บนฐานกลีบบัวซ้อนสองชั้น ชั้นละ 7 กลีบ พระหัตถ์ขวา วางพาดบนพระเพลา พระหัตถ์ซ้ายทรงวชิราวุธ พระเศียรค่อนข้างใหญ่ ด้านหลัง แบนราบ กว่าด้านหน้ามาก พระเกศเป็นแบบมุ่นเมาลี 3 ชั้น ด้านหน้าระหว่างพระเมาลีชั้นล่างสุดและชั้นที่ 2 ประดับแซมด้วยรูปพระจันทร์ครึ่งซีก เม็ดพระศกเป็นตุ่มนูน เว้นช่องอย่างสม่ำเสมอ แสดงถึงความละเอียดประณีตในการสร้าง มีทั้งหมด 14 เม็ด ไม่มีซ้ำหรือแซม อันเป็นเอกลักษณ์สำคัญประการหนึ่ง กรอบไรพระศกยกสูงกว่าพระนลาฏมากเป็นพิเศษ

พระเนตรตอกเป็นเส้นลึก เฉียงขึ้นด้านบนเล็กน้อย ที่เรียกว่า "ตาจีน" พระนาสิกโด่งเป็นสัน ตรงปลายขยายบาน พระโอษฐ์เป็นเส้นโค้งด้านบนกว้างกว่าด้านล่าง มุมปากทั้งสองตอกลึกลงไป วงพระพักตร์อิ่มอวบอูม ลักษณะคล้ายรูปสี่เหลี่ยมมน พระหนุจะเห็นอยู่ในที พระกรขวาสั้นกว่าข้างซ้ายและไม่ติดพระอังสา ส่วนด้านซ้ายจรดพระอังสาพอดี พระอังสา 2 ข้างลาดมนกลมกลืน พระอุระอวบอูมและวาดเข้าหาพระกัจฉะเป็นเส้นสัน ฐานผ้าทิพย์ด้านหน้าพระเพลาแบนราบแลดูพลิ้วอยู่ในที เส้นชายจีวรและสังฆาฏิตลอดจนเส้น อาสนะเหนือฐานบัวด้านหน้า เป็นเม็ดไข่ปลานูนกลมละเอียดงดงาม สัณฐานบัวเป็นรูปสี่เหลี่ยมแบบบัวจีน ส่วนเม็ดบัวเป็นตุ่มกลมนูน ร่องบัวทั้งสองเป็นร่องลึก

จุดตำหนิพระกริ่งใหญ่มีดังนี้ 1.พระเกตุตุ้ม ตั้งไม่ได้ศูนย์ มักจะเอนซ้าย 2.เม็ดพระศก ตอกตุ๊ดตู่ในตัว 3.ร่อง คิ้วลึกวาดลงมาเป็นพระนาสิก เนื้อเป็นปื้นแบบตางิ้ว 4.เส้นขอบจีวรเม็ดเป็นเหลี่ยมตอกมาแต่เดิม 5.กลีบบัวตรงกลางจะเอียงไปทางขวาเล็กน้อย 6.ก้นปิดด้วยแผ่นโลหะ เป็นแอ่งกระทะจะเห็นรอยเชื่อมอย่างชัดเจน 7.นิ้วชี้เป็นนิ้วที่เล็กที่สุด 8.ใต้พระนาสิกจะเป็นร่องลึกปากเป็นรูปกระจับ 9.หน้าผากเปิดกว้างมาก

เรื่องพุทธคุณโดดเด่นในเรื่องสยบสิ่งอัปมงคลศัตรูหมู่มาร ลบล้างปัดเป่าเสนียดจัญไร ทำน้ำมนต์อาบดื่มกิน เรื่องราคานั้นอยู่ที่ความพอใจระหว่างผู้ซื้อและผู้ขาย เพราะต้องดูที่สภาพ ความสวย ความคมชัด ดูง่าย

พระกริ่งใหญ่นั้นเป็นที่ต้องการมากสำหรับบุคคลทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นข้าราชการ พ่อค้า ประชาชน ซึ่งอะไรก็ตามที่มีความต้องการมาก ก็ย่อมมีของปลอม ของเลียนแบบ ของเก๊ตามมาอย่างแน่นอน ฉะนั้น ทุกท่านที่อยากเก็บสะสม ควรหาผู้รู้ ผู้เชี่ยวชาญ ผู้ชำนาญ

ก่อนจะตัดสินใจเช่าหาบูชา!!!

 

***************************************

พระกริ่ง-พระชัยวัฒน์(2) ยอดนิยมนักสะสมชื่นชอบ

คอลัมน์ มุมพระเก่า

อภิญญา

พระกริ่งปวเรศ วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพฯ ปัจจุบันหาชมได้ยาก ที่มีอยู่และเป็นที่ยอมรับเพียงไม่กี่องค์เท่านั้น "พระกริ่งปวเรศ" เป็นต้นกำเนิดของพระกริ่งในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ได้สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 สร้างโดยองค์สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ วัดบวรนิเวศวิหาร ที่สร้างขึ้นเพื่อประทานแก่เจ้านายในวังที่สนิทคุ้นเคย หรือที่ท่านเคยเป็นพระครูอุปัชฌาย์ให้มาก่อน และสร้างไว้เป็นจำนวนที่ไม่มากนัก

ตามประวัติที่กล่าวไว้ว่า ท่านได้สร้างไว้รวมทั้งหมดไม่น่าจะเกิน 3 ครั้ง และรวมทั้งสิ้นแล้วมีเพียง 30 กว่าองค์ โดยสร้างตามตำราที่ตกทอดมาจากสมเด็จพนรัต วัดป่าแก้วในสมัยอยุธยา ซึ่งเป็นอาจารย์ขององค์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช และเป็นพระกริ่งที่สร้างขึ้น มีศิลปะแบบพระกริ่งของจีน ตามแบบคตินิยมของลัทธิมหายาน ซึ่งหมายถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า "พระพุทธองค์ไภษัชยคุรุพุทธ" ได้เสด็จโปรดช่วยเหลือมนุษย์โลกในครั้งที่เกิดกลียุค พวกหมู่อมุษย์ออกมารบกวนรังควาน เกิดมีโรคภัยไข้เจ็บ ลักษณะเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ถือหม้อบาตรน้ำมนต์ มีประคำเป็นสังวาลย์ ทรงประทับนั่งอยู่บนฐานบัว 2 ชั้น เป็นบัวแบบบัวปาละ (ศิลปะแบบอินเดีย) โดยมีดอกบัวอีกคู่หนึ่งอยู่ทางด้านหลัง และจะมีโค้ดเม็ดงาตอกเป็นสัญลักษณ์ อยู่ใกล้กันกับบัวคู่หลังนี้ทุกองค์ เป็นพระที่หล่อแบบโบราณก้นจะกลวง และฝังใส่เม็ดกริ่งไว้ แล้วก็อุดปะที่ใต้ฐานด้วยแผ่นเงิน, แผ่นทองแดง และแผ่นทองเหลือง แต่ต่อมาภายหลังบางองค์กริ่งไม่เดิน (เขย่าไม่ดัง มีสนิมขึ้น) อาจมีการเจาะที่สะโพกเพื่อใส่เม็ดกริ่งเพิ่มเข้าไปใหม่ก็มี อย่างที่เห็นเป็นรอยอุดเก่าในพระองค์นี้

ส่วนมากที่พบเห็นนั้น จะเป็นพระที่มีกระ แสเนื้อนวโลหะ หรือเป็นเนื้อสำริดแก่เงินกลับดำ ตามประวัติกล่าวไว้ว่า มีส่วนผสมจากแกนชนวนที่หลงเหลือจากการเทหล่อ หลวงพ่อพระพุทธชินราช และหลวงพ่อพระพุทธชินสีห์ ที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ (วัดใหญ่) จ.พิษณุโลก แล้วนำมาหลอมผสมร่วมด้วยกับนวโลหะ (โลหะทั้งเก้า) อันเป็นสูตรตามตำราโบราณที่ตกทอดมา และอาจจะมีการนำมาแต่งในภายหลัง โดยศิลปะของช่างหลวง ซึ่งแต่งได้ประณีตมาก จะมองเห็นเม็ดพระศกแต่งโดยตอกด้วยตัวตุ๊ดตู่ มีลักษณะเป็นวงกลมนูนขึ้นมาเล็กน้อย เป็นวงที่ซ้อนกันในบางจุด และมองเห็นตามร่องพระเนตร พระนาสิก พระโอษฐ์ พระหัตถ์ หรือตามกลีบบัว จะมีร่องรอยการเซาะแต่งเก่า เพื่อความคมชัดของพิมพ์ทรง ในองค์นี้มีการแต่งขอบจีวรให้มีลักษณะแบบลูกประคำ เป็นสร้อยสังวาลย์ หรือในบางองค์อาจปล่อยไว้ แค่เพียงเป็นเส้นขอบจีวรก็มี ซึ่งลักษณะของการแต่งในแต่ละองค์ อาจจะมีแตกต่างกันไป แต่เค้าโครงพระจากแม่พิมพ์เดิม ก็จะยังอยู่ให้เห็น

และที่สำคัญก็คือ "พระกริ่งปวเรศ" เป็นพระหล่อโบราณ แต่หล่อโดยช่างหลวงที่มีฝีมือประณีตมาก สามารถไล่อากาศออกได้ดี จึงทำให้เนื้อพระเนียนและแน่นมาก หล่อด้วยกรรมวิธีเทหยอดโลหะในทางก้นฐาน แต่จะไม่มีรอยตะเข็บ และไม่มีรอยช่อเดือยให้เห็น ลักษณะของพระ กรรณจะเหมือนกับใบหูจริง (เป็นศิลปะแบบเดียว กันกับพระกริ่งจีนใหญ่) และถึงแม้ว่าจะเป็นพระแต่ง แต่ก็จะแต่งในบางจุดเท่านั้น ดังนั้น คราบเบ้าผิวไฟ หรือคราบดินเก่าจากเบ้าแม่พิมพ์ ก็จะยังคงหลงเหลือพอติดอยู่ให้เห็นตามผิว (ถ้าพระไม่ผ่านการล้างมาอย่างหนัก)

ส่วนการพิจารณาธรรมชาติของผิวกับเนื้อนั้น จะมีผิวที่ขึ้นดำกลับมัน (แต่จะแห้งจัดจนหมดประกาย) ส่วนการหดตัวของเนื้อจะเป็นลายที่หดตัวละเอียดยิบ และจะมีสนิมขึ้นกินได้น้อยไม่หนามาก เพราะผสมโลหะจนได้สูตร อย่างที่เห็นตามผิวของพระองค์นี้ จะมีสนิมเงินที่เป็นสีดำขึ้นจับกินขุม ดูติดกลืนเป็นผิวเดียวกันกับเนื้อ และมี "สนิมหยก" ที่ถูกขับออกมา อมติดอยู่กับผิวอีกชั้น แต่ถ้าสังเกตในบางที่จะค่อยๆ เริ่มกลายเป็นสนิมคราม ซึ่งจะมีขึ้นก็เพียงเล็กน้อย ไล้อยู่ตามผิวชั้นนอกให้เห็นในบางจุดเท่านั้น

แหล่งข่าวจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด

 

สนใจเช่าพระเครื่องในร้านคลิ๊กที่นี่เลยครับ สิริถาวร พระเครื่อง