เหรียญพระนารายณ์ทรงครุฑ

ตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน ผู้คนไม่เลือกชั้นวรรณะ ไม่เลือกเศรษฐีดีหรือจน นิยมบูชาพกพาเครื่องรางของขลังซึ่งพระเกจิอาจารย์ พระคณาจารย์ ผู้ที่มีความรอบรู้ เชี่ยวชาญ ชำนาญ นำเอารูปลักษณ์ต่างๆ มาจัดสร้าง เช่น เสือ สิงห์ กระทิง แพะ หมู หนุมาน ลิง กุมารทอง ชูชก และวัสดุที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ เช่น ไผ่ตันกลางกอ เถาวัลย์ กาฝาก หิน หาวัสดุ มวลสาร โลหธาตุ ไม้ ว่าน ผงวิเศษ นำมาจัดสร้างเป็นเครื่องรางของขลัง เพื่อมอบให้กับศิษยานุศิษย์และคนที่คุ้นเคย นำเป็นเครื่องป้องกันภัยพิบัติ สยบสิ่งที่เป็นอัปมงคล และเพิ่มพูนเมตตามหานิยม

ปัจจุบัน เครื่องรางของขลังเป็นที่นิยมกันมาก แต่ทุกคนก็ยังบูชาพระรัตนตรัย พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ นำเอาบทคาถาต่างๆ ที่มีมาตั้งแต่โบราณ เสร็จแล้วจึงอธิษฐานขออำนาจขอบารมี จากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทวยเทพเทวดา เจ้าปู่ เจ้าย่า เจ้าพ่อ เจ้าแม่ และอำนาจที่ลึกลับ พร้อมทั้งสังพเวสี วิญญาณที่ปรารถนาดี ช่วยดูแลปกป้องคุ้มครอง และเพิ่มพูนในเรื่องของเมตตามหานิยม ค้าขายเจริญรุ่งเรือง เสริมยศ เสริมตำแหน่ง เสริมหน้าที่ เสริมการงาน เสริมธุรกิจให้มีความเจริญรุ่งเรือง เป็นมหาเศรษฐีตลอดกาลนาน

พระนารายณ์ทรงครุฑประทับพระราหู

เครื่องรางของขลังที่อมตะนิยมในปัจจุบัน เช่น พระนารายณ์ทรงครุฑ ประทับยืนบนพระราหู จัดสร้างโดย พระเทพภาวนาวิกรม เจ้าคุณธงชัย วัดไตรมิตรวิทยาราม กรุงเทพฯ ซึ่งมีความเชื่อกันว่า "พระนารายณ์" จะช่วยขจัดปัดเป่าอุปสรรคและสยบสิ่งที่เป็นอัปมงคล "ครุฑ" จะเสริมเรื่องของอำนาจ ตำแหน่งหน้าที่การงาน ความมั่นคง ของครอบครัว และคนรอบด้าน ราหูจะช่วยกลืนกิน สิ่งที่เป็นอัปมงคลใดๆ ทั้งปวง และที่สำคัญจะขจัดปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บ และจะเป็นอมตะทั้งทรัพย์สินเงินทองตลอดกาลนาน

"เสือ" ปีนี้เป็นปีเสือ เกจิอาจารย์วัดวาอารามต่างๆ นิยมหามวลสาร วัสดุนำมาจัดสร้างเป็นรูปลักษณ์ของเสือ มีความเชื่อกันว่า เสือจะปกป้อง คุ้มครอง เสริมอำนาจขจัดปัดเป่าคนที่อิจฉาริษยา และไม่ปรารถนาดี

เจ้าคุณธงชัย

"ชูชก" ในตำนานพุทธประวัติ และในพระไตรปิฎกกล่าวถึงเรื่องราวของชูชกไว้มากมาย เกจิอาจารย์ คณาจารย์ และผู้ที่มีความรอบรู้ในเรื่องของไสยเวท มีความเชื่อว่า ชูชกเป็นเจ้าแห่งโภคทรัพย์ เจ้าแห่งสติปัญญา เจ้าแห่งการขอที่ยิ่งใหญ่ จึงได้นำรูปลักษณ์ของชูชกไว้สร้างเป็นเครื่องรางของขลัง เช่น เนื้อดิน ผสมผง โลหธาตุที่เป็นมงคล ซึ่งได้เสาะแสวงหามวลสารที่คิดว่าหายาก และมีความศักดิ์สิทธิ์ อยู่ในตัว ผสมกับด้าย แผ่นยันต์ แผ่นจาร เครื่องใช้สำริด ทองโบราณ เงินโบราณ แร่ธาตุกายสิทธิ์ที่มีคุณวิเศษเหมือนเหล็กไหล นำมาสร้างเป็นรูปลักษณ์ของ "เฒ่าชูชก" ซึ่งมีความเชื่อว่าขอได้ทุกอย่าง ขอเงิน ขอทอง ขอโชค ขอลาภ ขอความสุขความสบาย ขอให้มีอายุยืนยาวนาน ขอให้มีสติปัญญา เฉลียวฉลาด ขอให้ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ และมีเมียสวย เพราะชูชกในตำนานกล่าวไว้ว่า เป็นพราหมณ์เฒ่าขอทาน เป็นคนที่เก็บหอมรอมริบ มัธยัสถ์จนถึงขั้นมั่งมีเงินทอง และสติปัญญาเฉลียวฉลาด สามารถหลุดพ้นด่านต่างๆ จนไปถึงเขาวงกตขอชาลี-กัณหา จากพระเวสสันดร จนสำเร็จ มาปัจจุบันจึงมีความเชื่อกันว่า ถ้าพกพาเครื่องรางของขลัง เป็นรูปลักษณ์ของชูชก จะขอได้ทุกอย่าง

แต่ก็ยังมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ มุมมองจากคนที่ไม่เข้าใจในเรื่องของปริศนาธรรม ในเรื่องของตำนานพุทธประวัติ พระไตรปิฎก ว่าชูชก เป็นขอทาน เป็นยาจก เป็นคนลวงโลก ทำไมประชาชนปัจจุบันจึงต้องไปกราบไหว้ขอทานและยาจก

ความเชื่อความศรัทธา ไม่มีใครสามารถที่จะมาบังคับและกำหนดกฎเกณฑ์ได้ว่าจะต้องเชื่ออย่างโน้นอย่างนี้ จะต้องศรัทธาอย่างที่คนโน้นพูด มีพระเกจิอาจารย์และคนที่มีวิชาความรู้ได้กล่าวไว้ว่า อะไรก็แล้วแต่ที่เชื่อแล้ว ทำแล้วปฏิบัติแล้วไม่เบียดเบียนผู้อื่น ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ตรงกันข้ามทำให้เรามีความเชื่อมั่น สบายอกสบายใจ

ปัจจุบันเครื่องรางของขลังที่มีรูปลักษณ์ของชูชกได้รับความนิยม

พระเกจิอาจารย์วัดวาอารามต่างๆ นิยมสร้างกันมากมาย

***********************************************************

งบน้ำอ้อย

เครื่องรางของขลังประเภท "กุมารทอง" มีตำนานการสร้างมาตั้งแต่โบราณ เกจิอาจารย์สืบสานตำรามาตั้งแต่อดีต นิยมนำเอามวลสาร ผงวิเศษ และโลหธาตุที่เป็นมงคล เช่น ดินจากสถานที่เป็นมงคล อ่างทอง อู่ทอง พานทอง กำแพงเพชร สุโขทัย นครสวรรค์ มาผสมกับ ดิน 7 ท่า 7 โปร่ง 7 ป่าช้า ขี้ตะไคร่เสมา 7 โบสถ์ และมวลสารอื่นๆ นำมาผสมกับเถ้าถ่านของเด็กที่ตายวันเสาร์เผาวันอังคาร นำมาสร้างเป็นรูปลักษณ์กุมารทอง และบรรจุเวทมนตร์คาถา เพื่อให้นำไปบูชา มีความเชื่อกันว่าถ้ามีกุมารทองที่มีความเข้มขลังศักดิ์สิทธิ์แล้ว กุมารทองก็จะนำโชค นำลาภ นำความสุข นำความเจริญ นำความร่ำรวย มาให้กับผู้ที่เป็นเจ้าของ

เครื่องรางของขลังยังมีอีกมากมาย การพกพามีมาตั้งแต่สมัยดึกดำ บรรพ์ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างจะอยู่ใต้พระรัตนตรัย คือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ และพระเกจิอาจารย์ ส่วนดีของการพกพาเครื่องรางของ ขลังไม่มีข้อห้าม ไม่มีข้อละเว้นในทางปฏิบัติ แต่ทุกคนต้องเป็นผู้ที่ปฏิบัติตามคำสั่งสอนขององค์สมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ยึดมั่น ถือมั่น ในศีล สมาธิ ปัญญา เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และละชั่วประพฤติดี

1.กุมารทอง 2.ลิงงาแกะ 3.พญานกไม้มงคลแกะ

ส่วนจะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่างมงาย หรือโง่เขลา หรือขาดสติ ก็ขอบอกว่าต่างคนต่างคิด ต่างคนต่างเชื่อ สิ่งใดสิ่งหนึ่งทำไปแล้วสบายใจ ทำให้เรามีความเจริญและมีความสุขไม่เบียดเบียนผู้อื่นทำไปเถอะ

เรื่องราวตำนานความเป็นมาเครื่องรางของขลัง ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ซึ่งในตำราพิชัยสงครามกล่าวว่า เครื่องรางของขลังที่นักรบสมัยโบราณจะมีติดตัวเป็นมงคลซึ่งมีด้วยกันหลายชนิดและมีความเชื่อมั่นต่อเครื่องรางของขลังชนิดนั้นและพระคณาจารย์เหล่านั้นอย่างมั่นคง จะเห็นได้จากการสืบทอดสรรพตำราตกทอดกันมาเนิ่นนานทีเดียว ซึ่งจะแบ่งออกไปตามประ เภทย่อยๆ ดังนี้

ความเป็นมาจากตามธรรมชาติ ได้แก่สิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติไม่มีการสรรค์สร้างซึ่งถือว่ามีดีในตัวและเทวดารักษา สิ่งนั้นได้แก่ เหล็กไหล คดต่างๆ เขากวางคุด เขี้ยวหมูตัน เขี้ยวเสือกลวง เถาวัลย์ เป็นต้น

ส่วนของดีที่สร้างขึ้นมานั้น ได้แก่ สิ่งของที่มนุษย์สร้างขึ้นมา เช่น แร่ธาตุต่างๆ ที่หล่อหลอมตามสูตรการเล่นแร่แปรธาตุ อันได้แก่ เมฆสิทธิ์ เมฆพัด เหล็กละลายตัว สำริดนวโลหะ สัตโลหะ ปัญจโลหะ เป็นต้น ทั้งนี้ คลุมไปถึงเครื่องรางลักษณะต่างๆ ที่ได้รับการสร้างขึ้นมาเพื่อคุ้มกันภัยอันตราย

การแบ่งตามการใช้แบบดังต่อไปนี้ เครื่องคาด อันได้แก่เครื่องรางที่ใช้คาดศีรษะ คาดเอว คาดแขน เป็นต้น เครื่องสวม อันได้แก่ เครื่องรางที่ใช้สวมคอ สวมศีรษะ สวมแขน สวมนิ้ว เป็นต้น เครื่องฝัง อันได้แก่ เครื่องรางที่ใช้ฝังลงไปในเนื้อหนังของคน เช่น เข็มทอง ตะกรุดทอง ตะกรุดสาลิกา (ใส่ลูกตา) และการฝังเหล็กไหลหรือฝังโลหะมงคลต่างๆ ลงไปเนื้อจะรวมอยู่ในพวกนี้ทั้งสิ้น เครื่องอม อันได้แก่ เครื่องรางที่ใช้อมไว้ในปาก อาทิ ลูกอม ตะกรุดลูกอม (สำหรับในข้อนี้ไม่รวมเพราะไม่เข้าชุด)

การแบ่งตามการใช้วัสดุดังนี้ 1.โลหะ 2.ผง 3.ดิน 4.วัสดุอย่างอื่น อาทิ กระดาษสา ชันโรง ดินขุยปู 5.เขี้ยวสัตว์ เขาสัตว์งาสัตว์ เล็บสัตว์ หนังสัตว์ 6.ผมผีพราย ผ้าตราสัง ผ้าห่อศพ ผ้าผูกคอตาย 7.ผ้าทอทั่วไป

การแบ่งตามรูปแบบลักษณะดังนี้ 1.ผู้ชาย อันได้แก่ รักยม กุมารทอง ฤๅษี พ่อเฒ่าชูชก และสิ่งที่เป็นรูปของเพศชายต่างๆ 2.ผู้หญิง อันได้แก่ แม่นางกวัก แม่พระโพสพ แม่ศรีเรือน แม่ซื้อ และสิ่งที่เป็นรูปของผู้หญิงต่างๆ 3.สัตว์ ในที่นี้หมายถึงพระโพธิสัตว์ อาทิ เสือ ช้าง วัว เต่า จระเข้ งู ดังนี้เป็นต้น

***********************************************************

มีดหมอหลวงพ่อเดิม

เครื่องรางของขลังชั้นสูง อันได้แก่ เครื่อง รางที่ใช้บนส่วนสูงของร่างกาย ซึ่งนับตั้งแต่ศีรษะลงมาถึงบั้นเอว สำเร็จด้วยพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ เครื่องรางชั้นต่ำ อันได้แก่เครื่องรางที่เป็นของต่ำ อาทิ ปลัดขิก อีเป๋อ ไอ้งั่ง อิ้น ไม่ได้สำเร็จด้วยของสูง เครื่องรางที่ใช้แขวน อันได้แก่ ธงรูปนก รูปตั๊กแตน รูปปลา หรือกระบอกใส่ยันต์และอื่นๆ

พระคณาจารย์ได้แบ่งแยกกันออกไปเป็นหมวดหมู่บ่อยๆ ออกไปให้เห็นกันง่ายๆ แล้ว ทีนี้ก็จะมาพูดถึงว่าเขาสร้างเครื่องรางกันทำไม เรื่องนี้อธิบายได้ครับ เอาเป็นพอสังเขปก็แล้วกันนะครับ เรื่องก็มีอยู่ว่าเดิมทีนั้นโลกไม่มีศาสนาบังเกิดขึ้น มนุษย์ก็รู้จักกับปรากฏการณ์ของธรรมชาติเท่านั้น อาทิ ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว ฟ้าแลบ ฟ้าร้อง ฟ้าผ่าและดาวตกหรือแม้กระทั่งไฟ ดังนั้น เมื่อเห็นพระอาทิตย์มีแสงสว่างก็เคารพ แล้วเขียนภาพดวงอาทิตย์ไว้ในผนังถ้ำ เพื่อให้เกิดความอบอุ่นใจในตอนกลางคืน

เมื่อเขียนใส่ผนังถ้ำแล้วก็มาสลักลงบนหินเพื่อติดตัวไปมาได้ ก็กลายเป็นเครื่องรางไปโดยบังเอิญ และเมื่อรู้จักไฟก็คิดว่าไฟเป็นเทพเจ้า ก็บูชาไฟ ทำรูปดวงไฟ แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นสิ่งประหลาด อาทิ นกที่มีรูปร่างประหลาด เป็นต้น ต่อมาก็สร้างรูปเคารพของเทพต่างๆ และค่อยๆ เปลี่ยนรูปมาเรื่อยๆ ดังจะเห็นได้จากประเทศอียิปต์ กรีก โรมัน เพราะเป็นประเทศที่มีเครื่องรางมากมาย

หลวงพ่อโศก

ในพระพุทธศาสนานั้น พระเกจิอาจารย์ผู้ที่ได้ศึกษาเล่าเรียนวิชาอาคมจากพระอาจารย์ผู้รู้ และเป็นผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์ ตั้งมั่นอยู่ในพรหมวิหารสี่ การภาวนาบริกรรมพระคาถาบรรจุในเครื่องรางของขลัง และวัตถุที่เป็นมงคลนั้น วัตถุมงคลนั้นๆ ย่อมแสดงอิทธิฤทธิ์ได้หลายอย่าง หรือที่เรียกว่าอิทธิปาฏิหาริย์ ซึ่งมีปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎกมากมาย คือ พระเมตตาคุณ พระปัญญาคุณ พระบริสุทธิคุณ

ดังนั้น พระเถรานุเถระผู้ทรงไว้ด้วยญาณสมาบัติก็มักจะใช้ฤทธิ์ของท่านช่วยชีวิตมนุษย์และสัตว์โลก ซึ่งถือเอาหลักพระเมตตาคุณเป็นการตามรอยพระยุคลบาทแห่งสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าหรือพระบรมศาสนา ทีนี้ก็มาถึงเรื่องที่ถกเถียงกันมานานแสนนานทีเดียว แต่ลงรอยกันไม่ได้ นั่นก็คือคำว่า "เครื่องราง" กับ "เครื่องลาง" ซึ่งในพจนานุกรมฉบับราชบัณ ฑิตยสถานเขียนว่า "เครื่องราง" อันหมายถึงเครื่องป้องกันภัยที่สำเร็จด้วยรางหรือร่อง แต่สำหรับนักนิยมสะสมเครื่องรางระดับสากลนิยม เขาจะเรียกว่า "เครื่องลาง" อันหมายถึง เครื่องที่ใช้เกี่ยวกับโชคลาง เพราะดั้งเดิมนั้นมนุษย์ทำของเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อป้อง กันเหตุร้าย ที่เรียกกัน ว่า "ลาง" ซึ่ง เป็นลางดี และไม่ดี แต่ก็เอาละเมื่อเขียนว่า "เครื่องราง" ก็เอาตามพจนานุกรมนั่นแหละ

พิฆเนศวรแกะจากเขาควายเผือก

การเช่าหาบูชาวัตถุที่เป็นมงคล หรือเครื่องรางของขลัง ถ้าท่านไม่รู้ ท่านไม่ทราบ หรือไม่แน่ใจ อย่าเช่าบูชาโดยเด็ดขาด เพราะในสมัยนี้การปลอมและเลียนแบบมีมากกว่าของจริงเสียอีก ฉะนั้นถ้าทุกท่านอยากจะมีวัตถุที่เป็นมงคล หรือเครื่องรางของขลัง ควรพิจารณาให้ดีก่อนเช่าบูชา หรือควรหาผู้ที่เชี่ยวชาญ ผู้ที่มีความรู้ ปรึกษาก่อนเช่าบูชา แล้วทุกท่านจะไม่ผิดหวัง ขอให้ทุกท่านโชคดี

สิ่งนี้นักสะสมบางคนก็เล่นเป็นเครื่องรางของขลัง "พระพิฆเนศแกะจากเขาควายเผือก" ซึ่งโดนฟ้าผ่าตาย จัดสร้างโดย "หลวงพ่อโศก" วัดปากคลองบางครก จังหวัด เพชรบุรี ถือว่าเป็นหนึ่งเดียว ตามตำราตำนานโบราณ ถึงปัจจุบันได้กล่าวไว้ว่า วัตถุที่มีอาถรรพ์ ที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ เช่น เม็ดขนุนทองแดง คด และเขี้ยวเสือโคร่ง เขี้ยวหมูตัน เขากวางคุด เขาควายเผือกที่โดนฟ้าผ่าตาย และงาช้าง เป็นต้น เป็นของคง ทนสิทธิ์ ไม่มีวันเสื่อมสลาย ไม่มีอำนาจใดๆมาลบล้างได้ นอกจากกฎแห่งกรรม

พระเกจิอาจารย์ยุคโบราณจึงนิยมนำเอามาสร้างเป็นรูปลักษณ์ของพระ เทพ สัตว์มหาอำนาจ และนำมาลงอักขระ เลขยันต์ พระคาถา ปลุกเสก นำมามอบให้กับลูกศิษย์ คนที่ใกล้ชิด และคนที่มีบารมีพอที่จะพกพาอาราธนาติดตัว เช่น พระพิฆเนศ แกะจากเขาควายเผือก มีความเชื่อกันว่า เขาควายเผือกเป็นของหายาก ควายกินหญ้า ใบไม้ ใบหญ้า ว่าน สมุนไพร เขาควายปกติจะดำ แต่ถ้าเป็นเขาควายเผือก เรียกว่า มหาอำนาจ ยิ่งโดนฟ้าผ่าเหมือนกับได้รับพลังจากจักร วาล เพิ่มความเข้มขลังศักดิ์สิทธิ์ วัตถุมงคล เครื่องรางของขลังถ้าได้นำเอาวัสดุที่ได้พูดเบื้องต้นมาสร้างเป็นรูปลักษณ์ต่างๆ

แล้วปลุกเสกลงอักขระถือว่าสุดยอด

***********************************************************

เครื่องรางของขลังอีกประเภทหนึ่งที่นักสะสมนิยมกันมาก "มีดหมอ" โดยเฉพาะของ "หลวงพ่อเดิม" วัดหนองโพ จ.นคร สวรรค์ เล่มที่นำมาให้ชมประกอบนี้ แปลกกว่าทุกเล่ม เพราะการสร้างไม่เหมือนกับเล่มต่างๆ เช่น ฝักทำจากกรามช้าง ด้ามก็เหมือนกัน ส่วนใบมีดทำจากเนื้อเหล็กสัตโลหะ ที่มีส่วนผสมของตะปูสังขวานร ซึ่งบางท่านอาจจะไม่เข้า ใจว่า สังขวานร คืออะไร สังขวานร คือเนื้อโลหะที่ยุคโบราณมีส่วนผสมนำเอาแร่ธาตุที่ศักดิ์สิทธิ์มาผสม แล้วนำมาหลอมเป็นตะปู เพื่อนำไปตอกตามยอดปราสาท ยอดเจดีย์ ยอดมณฑป ยอดโบสถ์ ยอดศาลา เพื่อป้องกันฟ้าผ่า

มาในยุคปัจจุบันกาลเวลาล่วงเลย ถาวร วัตถุ สิ่งก่อสร้างก็ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา เกจิอาจารย์และครูบาอาจารย์ที่มีความรู้แจ้งเห็นจริงในเรื่องของเครื่องรางของขลัง จึงนำมาผสมกับโลหะธาตุที่เป็นมงคลต่างๆ อย่างเช่น ใบมีด ของหลวงพ่อเดิม เป็นต้น มีดหลวงพ่อเดิมเล่มนี้ต้องเรียนให้ทุกท่านที่ติดตามทั้งชม ทั้งอ่าน รายการคุยเฟื่องเรื่องพระ ว่าไม่น่าจะพบเห็นที่ไหนมาก่อน เพราะการทำ การสร้าง ไม่เหมือนกับมีดทั่วๆ ไป ทั้งด้าม ทั้งฝัก ทั้งรายละเอียด ทั้งรอยอักขระ ท่านจงพิจารณาดู พบเห็นได้ยาก เป็นฝีมือของชาวบ้านโบราณจริงๆ ทำมาเพื่อเอาไว้ประจำตระกูล หรือประจำครอบครัว หรือสำหรับใช้ส่วนตัว

ส่วนอีกเล่มหนึ่งเป็นของหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ วัดท่าซุง สร้างมาไม่กี่ปีนี้เอง ด้าม ฝัก ใบ เลียนแบบมาจากมีดหมอของหลวงพ่อเดิม ผิดแต่ความแห้ง ความเก่า และมีตอกสลักว่า "หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ วัดท่าซุง"

คำว่า "วัตถุมงคล" นอกจากพระเครื่องแล้ว ยังมีเครื่องรางของขลังที่บรรดาพระเกจิอาจารย์ในอดีตนิยมจัดทำขึ้น มอบให้ลูกศิษย์ลูกหาพกพาติดตัว เพื่อป้องกันภยันตรายต่างๆ หรือแม้กระทั่งเป็นขวัญกำลังใจยามออกสู้ศึกสงคราม

เครื่องรางของขลังสามารถแบ่งออกตามรูปพรรณสัณฐานเป็นประเภทได้หลายอย่าง อาทิ ตะกรุด รูปสัตว์มงคลที่แกะจากเขี้ยว งา กะลา ไม้ มีดหมอ เบี้ยจั่น ตะกรุด กุมารทอง ฤๅษี รวมถึงรูปปั้นต่างๆ เป็นต้น

ปัจจุบันถึงโลกจะพัฒนาไปไกล แต่ความเลื่อมใสศรัทธาในสิ่งเหล่านี้ก็ยังยึดโยงอยู่กับวิถีชีวิตของคนไทย รวมถึงชาวต่างชาติที่นับถือพระพุทธศาสนาด้วย

หลายอาทิตย์ด้วยกันที่ผมพูดถึง "พระเครื่อง" ครั้งนี้ขอสลับฉากมาที่เครื่องรางของขลังกันบ้าง โดยสนองตอบตามคำเรียกร้องของแฟนานุแฟน เจาะลึกลงไปที่เครื่องรางดังขลังดี ราคาแรง ที่หายากมากๆ

"เขี้ยวเสือ" หลวงพ่อปาน วัดบางเหี้ย จ.สมุทรปราการ

บางท่านติติงการเรียกชื่อวัด ที่มักจะบอกว่า "ไม่สุภาพ" แต่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนก็ยังอยากให้คงคำดั่งเดิมเอาไว้ "วัดบางเหี้ย" ชื่อเป็นทางการ "วัดมงคลโคธาวาส" ปัจจุบันตั้งอยู่ ต.คลองด่าน อ.บางบ่อ จ.สมุทรปราการ ระยะหลังนิยมเรียกชื่อวัดแบบสั้นๆ เพื่อไม่ให้ระคายหู "วัดคลองด่าน"

วัดแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 โดยตระกูลของหลวงพ่อปาน ร่วมกับชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธาในตำบลคลองด่าน สร้างไว้เพื่อบำเพ็ญกุศล ซึ่งในสมัยนั้นประตูน้ำยังไม่ได้สร้างและถนนก็ยังไม่ตัดผ่าน

พระครูนิพัฒนนิโรธกิจ หรือ หลวงพ่อปาน อัคคปัญโญ วัดคลองด่าน เป็นชาวคลองด่านโดยกำเนิด เกิดเมื่อประมาณปีพ.ศ.2368 โยมบิดาชื่อนายจีนหนู โยมมารดาชื่อตาล มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน

ในวัยเด็กพ่อแม่ได้ไปฝากเรียนที่สำนักวัดแจ้ง หรือวัดอรุณราชวราราม พออายุครบบวช ได้เข้าอุปสมบทที่วัดแจ้ง โดยมีพระศรีศากยมุนี เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังบวชแล้วได้ศึกษาพระธรรมวินัยที่วัดแจ้งอยู่หลายปี รวมทั้งวิชากัมมัฏฐานด้วย

ท่านเป็นอดีตพระเกจิอาจารย์ชื่อดังที่เคร่งครัดพระธรรมวินัยยิ่งนัก และชอบศึกษาไสยเวทวิทยาคม และสิ่งสำคัญชอบออกธุดงค์ตามป่าเขาลำเนาไพรอยู่เสมอ

หลวงพ่อปานละสังขารด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2453 รวมสิริอายุ 85 ปี

***********************************************************

เครื่องรางของขลังที่ "หลวงพ่อปาน" นิยมมอบให้ลูกศิษย์ลูกหาส่วนใหญ่จึงเป็น "เขี้ยวเสือ" เพราะท่านให้ความเห็นว่า เสือเป็นสัตว์ที่ฉลาด ว่องไว เฉียบขาด มีตบะเดช และอำนาจ สามารถสะกดสัตว์อื่นให้อยู่ภายใต้อำนาจได้

ตามความเชื่อของคนโบราณนั้น เขี้ยวเสือถือเป็นสิ่งมงคลสิทธิ์ ซึ่งมีอานุภาพอยู่ในตัวเอง แม้จะไม่ผ่านพิธีปลุกเสกก็ตาม ยิ่งถ้าได้รับการปลุกเสกจากพระเกจิอาจารย์ที่มีวิชาอาคม ก็ยิ่งทวีความเข้มขลังศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น

มีเหตุการณ์อยู่ครั้งหนึ่ง ซึ่งเป็นเรื่องปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นกับเขี้ยวเสือหลวงพ่อปาน มีการบันทึกไว้และบอกเล่ากันต่อๆ มา ถึงประสบการณ์ในทางด้านมหาอำนาจ คงกระ พันชาตรี เมตตามหานิยม ค้าขายได้ผล พ่อค้าแม่ค้าจึงมักไปขอเขี้ยวเสือที่แกะเป็นตัวเสือแล้วจากหลวงพ่อปานจำนวนมาก

ส่วนเหตุการณ์สำคัญที่ถูกเอ่ยอ้างถึงก็คือ สมัยก่อนมีแม่น้ำอยู่สายหนึ่ง ซึ่งไหลผ่านป่าดงมีต้นน้ำอยู่ที่แปดริ้ว ไหลมาลงทะเลที่สมุทรปราการ ทุกครั้งที่น้ำทะเลหนุน น้ำเค็มจะทะลักเข้าไปตามแม่น้ำลำคลองต่างๆ ทำให้ชาวบ้านในย่านนั้นได้รับความลำบาก และสิ่งที่ไหลมากับน้ำก็มีสัตว์บางชนิด เช่น ตัวเหี้ย และจระเข้ จนต้องมีการทำประตูกั้นน้ำไว้ เพื่อไม่ให้น้ำเค็มจากทะเลไหลเข้าไปปนกับน้ำจืด ซึ่งปัจจุบันเรียกว่า "ประตูน้ำชลหารวิจิตร"

เมื่อ พ.ศ.2443 ประตูน้ำเกิดชำรุด ต้องซ่อมแซมหลายครั้ง เมื่อแล้วเสร็จได้กราบบังคมทูล พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เสด็จฯ เพื่อเปิดประตูน้ำใหญ่

ในครั้งนั้นมีชาวบ้านมารับเสด็จฯ จำนวนมาก รวมถึง "หลวงพ่อปาน" พระเกจิอาจารย์ชื่อดังด้วย ท่านเตรียม "เขี้ยวเสือ" ซึ่งแกะเป็นรูปเสืออย่างงดงามใส่พานไว้ โดยให้เด็กชายป๊อด อายุประมาณ 7-8 ขวบ เดินถือพานตามหลังท่าน

เมื่อถึงที่ประทับ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หลวงพ่อปานได้เรียกเอาพานใส่เขี้ยวเสือ แต่เด็กชายป๊อดกลับบอกว่า "เสือไม่มี เพราะมันกระโดดลงน้ำไปแล้ว"

หลวงพ่อปานได้ยินเช่นนั้น จึงนำเอาชิ้นหมูที่ทำขึ้นจากดินเหนียวเสียบกับไม้ แกว่งล่อเอาเสือขึ้นมาจากน้ำต่อหน้าพระพักตร์ รัชกาลที่ 5 ทรงตรัสว่า "พอแล้วหลวงตา" หลังจากนั้นหลวงพ่อปานได้ถวายเขี้ยวเสือนั้น

ตามคำบอกเล่า "เขี้ยวเสือของหลวงพ่อปาน" ท่านไม่ได้จัดทำขึ้นเอง จะมีลูกศิษย์ที่เป็นช่างฝีมือช่วยกัน แกะ อาทิ ช่างฝัก ช่างชม ช่างนิล ช่างมาก ช่างมา เป็นต้น

การแกะเขี้ยวเสือนั้นว่ากันว่า มีการจับแมวมานั่งเป็นต้นแบบ ซึ่งมีลักษณะคล้ายๆ กันคือ นั่งชันเข่า ดวงตาเป็นวงกลม หูคล้ายหูหนู มีทั้งแบบอ้าปากและหุบปาก นิยมเรียกว่า "เสือหน้าแมว หูหนู ตาลูกเต๋า" ใต้ฐานมียันต์เฑาะว์ขมวดหัวขมวดหาง เรียกว่า "ยันต์กอหญ้า"

สำหรับหลักการพิจารณา เสือหลวงพ่อปานนั้นต้องแกะจากเขี้ยวเสือเท่านั้น ซึ่งมีทั้งเขี้ยวเป็นอันและเขี้ยวซีก เขี้ยวเต็มอันจะมีรูกลม ตรงกลางผ่านตลอดจากด้านบนลงสู่ด้านล่าง ความเก่าพิจารณาความแห้งและความฉ่ำ เขี้ยวจะมีความฉ่ำมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับสภาพการใช้งาน ถ้าผ่านการใช้มามาก เนื้อเขี้ยวจะฉ่ำใสมีสีเหลืองขาวขุ่น ลักษณะเหมือนเทียนไข และมีรอยแตกรานอยู่บ้าง ซึ่งเกิดจากธรรมชาติความเก่า

รอยจารอักขระเป็นจุดสำคัญในการพิจารณาเก๊-แท้เช่นกัน ลักษณะการจารจะเป็นแบบหวัดๆ เส้นคมลึกไม่เท่ากัน จารเป็นขีดคล้ายๆ ลายเสือ จารอักขระคล้ายเลขเจ็ดไทยและเลขสามไทย ลายมือลงจารเอียงๆ แหลมๆ จารบริเวณลำตัว สะโพก และขาหน้า ใต้ฐานจารยันต์กอหญ้า ลักษณะกลมๆ วนไปเวียนมาซ้อนกันหลายวง

เขี้ยวเสือหลวงพ่อปานที่นำมาประกอบให้ชม ถือเป็นเสืออ้าปากหางตวัดลง อักขระเลขยันต์มีทั้งเลข 7 และ เลข 3 ใต้ฐานจารยันต์กอหญ้า พลานุภาพเด่นทางด้านเมตตา แคล้วคลาดและคงกระพันชาตรี

ปัจจุบันเขี้ยวเสือหลวงพ่อปานมีราคาเล่นหาสูง ของแท้นับวันจะหายาก ลือกันลั่นบางตัวให้ราคาเกือบ 2 ล้านบาท ยังไม่โดน เท็จจริงประการใด ผู้ที่ให้คำตอบได้คือผู้ที่มีไว้ในครอบครอง

แต่ที่แน่ๆ หากมีเขี้ยวเสือหลวงพ่อปานของแท้ อยู่ในมือ

เหมือนถูกหวยรางวัลใหญ่--

***********************************************************

ปีเสือไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ นักสะสมวัตถุมงคลประเภทเครื่องรางของขลัง เลือกที่จะเก็บ "ชูชก" เห็นได้จากวัดวาอารามต่างๆ พร้อมใจกันจัดสร้างชูชก ออกมาสนองความต้องการของผู้คน จนกลายเป็นกระแส "ชูชกฟีเวอร์" อยู่ในขณะนี้

เพื่อให้เข้ากับกระแสความนิยมในปัจจุบัน ครั้งนี้ผมจึงหยิบเครื่องรางของขลังประเภท "ชูชก" มานำเสนอ เป็นของเก่าดั้งเดิมสมัยที่พระเกจิอาจารย์ดังในอดีต "หลวงปู่รอด" วัดบางน้ำวน จ.สมุทรสาคร สร้างไว้ ปัจจุบันสนน ราคาเล่นหาสูงมาก แต่หายากสุดๆ

ตามประวัติ "หลวงปู่รอด" ท่านเป็นชาวปทุมธานี มีเชื้อสายรามัญ ท่านเกิดเมื่อปี 2406 โยมบิดาชื่อ "ทองดี" โยมมารดาชื่อ "เกษร" ในวัยเด็กท่านมีร่างกายอ่อนแอขี้โรค บิดา-มารดา จึงได้นำท่านไปถวายเป็นบุตรบุญธรรม "หลวงพ่อแค วัดบางน้ำวน" ซึ่งท่านเป็นพระเถระที่มีเชื้อสายรามัญ และเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของชาวรามัญในสมัยนั้น

หลังจากที่บิดา-มารดาของหลวงปู่รอดได้ยกท่านให้แก่หลวงพ่อแคแล้ว ปรากฏว่าท่านกลายเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายหายจากโรคภัยนานา หลวงพ่อแคจึงตั้งชื่อให้ท่านว่า "รอด" ตั้งแต่บัดนั้นมา พอท่านอายุได้ 12 ปี ก็ได้บรรพชาเป็นสามเณร อยู่ศึกษาเล่าเรียนกับหลวงพ่อแค วัดบางน้ำวน จนกระทั่งอายุครบ 20 ปี จึงได้อุปสมบทที่วัดบางน้ำวน โดยมี หลวงพ่อแค เป็นพระอุปัชฌาย์ และได้รับฉายา "พุทธสัณโฑ"

หลังจากบวชแล้วก็อยู่ปรนนิบัติรับใช้พระอุปัชฌาย์ และศึกษาวิทยาคมต่างๆ จากหลวงพ่อแค ด้วยหลวงปู่รอดเป็นพระที่รักสงบมุ่งปฏิบัติอย่างเคร่งครัด วิชาที่ท่านเรียนกับหลวงพ่อแคก็คือ เมตตามหานิยม คงกระพันชาตรี วิชาทำธงไม่ให้ฝนตก และป้องกันฟ้าผ่า วิชาปลุกเสกของหนักให้เบาดั่งปุยนุ่น เป็นต้น

นอกจากเรียนวิทยาคมแล้ว หลวงปู่รอดยังเรียนวิปัสสนากรรมฐานอีกด้วย จนเป็นที่ไว้ใจของพระอุปัชฌาย์ หลังจากที่หลวงพ่อแคมรณภาพ ท่านก็ได้รับการนิมนต์จากชาวบ้านขอให้ท่านเป็นเจ้าอาวาสสืบแทน

ชาวบ้านเลื่อมใสศรัทธาหลวงปู่รอดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงมาช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์วัดวาอารามจนเจริญรุ่งเรืองจวบจนทุกวันนี้ นอกจากจะพัฒนาวัดของท่านแล้วท่านยังช่วยเหลือวัดอื่นๆ อีกด้วย เรื่องของการศึกษาท่านก็ได้จัดให้มีการสอนพระปริยัติธรรม และสร้างโรงเรียนประชาบาล ชื่อ "โรงเรียนรอดพิทยาคม" ให้เด็กๆ ในแถบนั้นได้ศึกษาเล่าเรียนด้วย

ท่านมีตำแหน่งทางด้านการปกครองสงฆ์ ปี 2439 หลวงปู่รอดได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดบางน้ำวน ปี 2447 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลบางโทรัด ปี 2452 ได้รับพระราชทานตราตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์ ปี 2482 ได้รับสมณศักดิ์เป็น พระครูชั้นประทวน และเป็นกรรมการศึกษา

ท่านมรณภาพเมื่อปี 2488 สิริอายุ 82 ปี 62 พรรษา

"หลวงปู่รอด" เป็นพระเกจิอาจารย์ที่เก่งกล้าทางด้านวิทยาคมมาก ท่านได้สร้างวัตถุมงคลไว้หลายอย่าง อาทิ ตะกรุดโทน, เหรียญหล่อ เหรียญปั๊มรุ่นแซยิด, เหรียญหล่อพิมพ์พนมมือ, เหรียญปั๊มพิมพ์เสมาอัลปาก้า เป็นต้น

"เหรียญหล่อเหรียญปั๊มรุ่นแซยิด" ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่นักสะสม สนน ราคาเล่นหาปัจจุบันสภาพสวยๆ ต้องมีหลักหลายแสนบาทขึ้น ส่วนวัตถุมงคลประเภทเครื่องรางของขลังที่โดดเด่นและหายากคือ สิงห์ ไม้ขนุนแกะ และ "ชูชกทำจากไม้ขนุน และงาช้างแกะ" ผู้ที่ได้รับมาจากท่าน แล้วนำเอาไปบูชาพกพาอาราธนาติดตัว ว่ากันว่าพุทธคุณครอบจักรวาล อยู่ยงคงกระพันชาตรี แคล้วคลาดปลอดภัย ป้องกันเสนียดจัญไร เพิ่มพูนเรื่องของเมตตามหานิยม

***********************************************************

เครื่องรางของขลัง "ชูชก" หลวงปู่รอดท่านสร้างขึ้น เพื่อเป็นสิ่งมงคลมอบให้ลูกศิษย์ลูกหาและเป็นอนุสติเตือนใจ สอนคนอีกทางหนึ่งด้วย เพราะเรื่องราวของชูชกมีอยู่ใน "พระมหาเวสสันดรชาดก" คือพราหมณ์ชราภารทวาชโคตร ซึ่งหาเลี้ยงชีพด้วยการขอทาน อาศัยอยู่ที่บ้านพราหมณ์ชื่อทุนนวิฏฐะ ในกาลิงครัฐ ได้เมียสาวสวยชื่อ "นางอมิตตดา"

เมื่อได้นางอมิตตดา ซึ่งเป็นสาวสวยแรกรุ่นเป็นภรรยา จึงหลงใหลนางมาก นางอมิตตดาได้ปรนนิบัติสามีเป็นอย่างดีตามหน้าที่ของภรรยาทุกประการ พราหมณ์อื่นๆ ในหมู่บ้านพากันดุด่าภรรยาของตน อยากให้ภรรยาของตนมีความดีงามเยี่ยงนางอมิตตดา บ้าง ภรรยาของพราหมณ์เหล่านั้นจึงโกรธแค้น ชวนกันไปรุมด่านางอมิตตดา เมื่อนางไปตักน้ำที่ท่าน้ำ

นางโกรธและเสียใจมาก ถือหม้อน้ำเดินร้องไห้กลับไปเรือน และบังคับให้ชูชกเดินทางไปเฝ้า "พระเวสสันดร" เพื่อกราบทูลขอพระราชทานพระชาลีราชกุมาร และพระกัณหาชินาราชกุมารีมาคอยรับใช้นาง ชูชกจึงออกเดินทางไปเฝ้าพระเวสสันดรทันที (ในอรรถกถามหานิบาต เวสสันดรชาดก ชูชกบรรพ หน้า 678 กล่าวว่า ชูชกได้ถือเพศเป็นดาบส ก่อนออกเดินทางจากทุนนวิฏฐพราหมณคาม ใน ระหว่างที่ชูชกเดินทางรอนแรมไปสู่เขาวงกต ผู้ที่พบเห็นชูชกทุกคนต่างก็เรียกชูชกว่า พราหมณ์ทั้งสิ้น)

ครั้นรุ่งเช้า เมื่อพระนางมัทรีเสด็จเข้าป่าเพื่อหาผลไม้แล้ว ชูชกจึงไปเฝ้าพระเวสสันดรที่อาศรม กราบทูลขอพระราชทานพระชาลีและพระกัณหา พระเวสสันดรก็พระราชทานพระกุมารทั้งสองแก่ชูชก ด้านชูชกจึงนำเถาวัลย์มาผูกพระหัตถ์ซ้ายขวาของพระกุมารเข้าด้วยกัน ถือปลายเถาวัลย์แล้วก็ลงไม้เรียวฉุดกระชากลากไปอย่างรีบด่วน เพื่อมิให้พระนางมัทรีตามไปทัน ชูชกพาพระชาลีและพระกัณหาเดินหลงทาง ไปจนถึงลานหลวงในนครเชตุดร พระเจ้าสัญชัยทอดพระเนตรเห็น ชูชกกับพระกุมารทั้งสอง จึงมีพระราชดำรัสสอบถาม ครั้นทรงทราบว่าพระกุมารทั้งสองคือ "พระชาลีและพระกัณหาชินา" พระองค์จึงทรงไถ่พระราชนัดดาทั้งสองให้เป็นอิสระ ตามราคาที่พระเวสสันดรทรงกำหนดไว้

ชูชกได้รับการปรนนิบัติเลี้ยงดูอย่างดี จึงบริโภคอาหารเกินขนาด

จนกระทำกาลกิริยาตายในที่บริโภคนั่นเอง

"ชูชกแกะจากไม้ขนุน" ของหลวงปู่รอด ผู้ได้ครอบครองมีความเชื่อกันว่า ชูชกเป็นโภคทรัพย์ เรื่องของโชคลาภ เรื่องของค้าขาย เรื่องของเสน่ห์เมตตามหานิยม ถือ ว่าสุดยอด ผู้ที่ได้รับมาตั้งแต่สมัยปู่ย่า ตายายนิยมเอามาใส่ในตลับสีผึ้ง เวลาจะค้าขายก็อาราธนาบูชาพระรัตนตรัย และระลึกถึงหลวงปู่รอด นำมาสีที่ปาก ค้าขายเจริญรุ่งเรือง เจรจาความก็ชนะ เจรจาขายที่ดิน ขายอสังหาริมทรัพย์ หรือสังหาริม ทรัพย์ ก็ประสบความสำเร็จ

ส่วน "ชูชกแกะจากงาช้าง" นั้น งาช้างถือว่าเป็นของคงทนสิทธิ์ ช้างกว่าจะโต กว่างาจะงอก กินใบไม้ ใบหญ้า ใบว่าน สมุนไพร พุทธคุณเหลือที่จะพรรณนา และที่สำคัญโบราณกล่าวว่า ไม่มีอำนาจอะไรมาลบล้างได้ นอกจากอำนาจกฎแห่งกรรม

ปัจจุบัน "ชูชกของหลวงปู่รอด" สนน ราคาเล่นหา สภาพสวยสมบูรณ์อยู่ที่หลักแสน

แต่หาของแท้เดิมๆ ได้ยากมาก

***********************************************************