สิริถาวร พระเครื่อง jramulet.com

บทความ

เครื่องรางตะกรุดไม้ครู หลวงปู่ภู วัดอินทรวิหาร

29-08-2555 17:55:53น.
เครื่องราง-ตะกรุดไม้ครู (1) 'หลวงปู่ภู'วัดอินทรวิหาร

คอลัมน์ มุมพระเก่า

อภิญญา




"ตะกรุดไม้รวก" หรือที่นิยมเรียกกันว่า "ไม้ครู" เป็นเครื่องรางของขลังประเภทหนึ่ง ซึ่งนิยมสร้างกันมากพอสมควร ในอดีตมีพระเกจิอาจารย์หลายรูปด้วยกันที่สร้างตะกรุดไม้ไผ่หรือไม้ครูที่ปรากฏกิตติคุณชื่อเสียงโด่งดัง อาทิ "หลวงปู่จ้อย วัดบางช้างเหนือ" ไม้ครูของท่านแปลกกว่าของอาจารย์ท่านอื่นคือเป็นไม้รวกธรรมดาเปลือยๆ ไม่มีถัก ไม่มีการบรรจุวัสดุอาถรรพ์ ด้านนอกจารด้วยคาถาพระ เจ้าห้ามอาวุธ สัตถาทะนุง อากัตทิตุง ทัตตะวา นาทาสิ อะนาทาสิ พระคาถานี้พระ พุทธเจ้าตรัสห้ามนายขมังธนู ป้องกันสารพัดศัสตราวุธ เกจิอาจารย์สมัยก่อน นิยมใช้กันมาก

ส่วนของ "หลวงปู่จันทร์" วัดนางหนู จ.ลพบุรี ถึงแม้ไม่มีถักแต่มีการปิดหัวปิดท้ายด้วยชันโรงใต้ดิน ส่วนของท่านอื่นมักจะมีการถักหุ้ม นอกจากนี้ยังมีไม้ครูของ "หลวงพ่อทา" วัดพะเนียงแตก จ.นครปฐม

แต่ไม้ครูอันดับหนึ่งของวงการต้อง "ไม้ครูของหลวงปู่ภู" วัดอินทรวิหาร กรุงเทพฯ

เดือนมีนาคมของทุกปีมีงานประจำปีที่โด่งดังของเมืองกรุง ซึ่งรู้จักกันอย่างกว้างขวางทั้งในหมู่คนไทยและต่างชาตินั่นคือ งานนมัสการพระบรมสารีริกธาตุ ปิดทองหลวงพ่อโต วัดอินทรวิหาร บางขุนพรหม เขตพระนคร สุดยอดงานวัดที่จัดกันมาอย่างยาวนานปีละ 10 วัน 10 คืน



ทั้งนี้ หากเอ่ยถึง "พระยืนอุ้มบาตร" องค์ ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพฯ ย่อมต้องนึกถึง "พระศรีอารยเมตไตรย"หรือ"หลวงพ่อโต"ซึ่งประดิษ- ฐานเด่นเป็นสง่าอยู่ ณ วัดอินทรวิหาร สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) วัดระฆังโฆสิตาราม เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างขึ้น แต่ดำเนินการไปได้เพียงครึ่งองค์ ท่านก็สิ้นชีพตักษัยเสียก่อน

ส่วนผู้ที่มาสานต่อการก่อสร้างก็คือ "พระครูธรรมานุกุล หรือ หลวงปู่ภู จันทเกสโร" เจ้าอาวาสวัดอินทรวิหาร พระเกจิอาจารย์เลื่องชื่อองค์หนึ่งในยุคนั้น โดยเป็นศิษย์เอกผู้ใกล้ชิดสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ที่ได้รับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาต่างๆ มามิใช่น้อย

หลวงปู่ภูเกิดที่หมู่บ้านวังหิน อ.เมือง จ.ตาก ตรงกับปีขาล พ.ศ.2373 บิดาชื่อ นายคง มารดาชื่อนางอยู่ พออายุ 9 ขวบ ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดท่าคอย ศึกษาเล่าเรียนอักขระสมัย (ภาษาขอม) และหนังสือไทยกับท่านอาจารย์วัดท่าแค



กระทั่งอายุ 21 ปี เข้าอุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดท่าคอย มีพระอาจารย์อ้น เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์มา วัดน้ำหัด เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายานามว่า "จันทเกสโร"

หลังจากบวชแล้วอยู่จำพรรษาที่สำนักวัดท่าแคระยะหนึ่ง ก่อนออกธุดงค์จาก จ.ตาก มาพร้อมกับหลวงปู่ใหญ่ ซึ่งเป็นพระพี่ชาย สมัยที่ท่านธุดงค์มากรุงเทพฯ ครั้งแรก ได้มาปักกลดอยู่บริเวณที่ตั้งวังบางขุนพรหม (ธนาคารแห่งประเทศไทย) ซึ่งขณะนั้นยังเป็นป่ารกร้างว่างเปล่าและเปลี่ยวมาก มีแต่ต้นรัง ต้นตาลขึ้นระเกะระกะไปหมด ท่านได้ปักกลดอยู่ชายแม่น้ำเจ้าพระยา พอตกกลางคืนได้นิมิตไปว่า มีคนนำเอาตราแผ่นดินมามอบถวายให้ท่าน 3 ดวง เมื่อตื่นขึ้นมาได้พิจารณาถึงความฝันนั้น พอจะทราบว่า ท่านเองจะมีอายุยืนยาวถึง 103 ปีเศษ

จากคำบอกเล่าของศิษย์ใกล้ชิดบอกว่า ท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดสระเกศ ช่วยชีวิตรักษาคนป่วยเป็นอหิวาตกโรคไว้ 6 คน ซึ่งสมัยนั้นถือว่าเป็นโรคร้ายแรงที่สุด โดยในปี พ.ศ.2416 เป็นปีที่อหิวาตกโรคระบาดหนัก จนเป็นที่กล่าวขวัญเรียกกันจนติดปากว่า "ปีระกาห่าใหญ่"

ต่อมาท่านได้ย้ายมาจำพรรษาที่วัดสามปลื้ม (วัดจักรวรรดิราชาวาส) และวัดท้ายตลาด (วัดโมลีโลกยาราม) ตามลำดับสุดท้ายได้มาอยู่จำพรรษาที่วัดอินทรวิหาร ซึ่งสมัยนั้นยังใช้ชื่อว่า "วัดบางขุนพรหมนอก" ในปี พ.ศ.2432 และดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส เมื่อปี พ.ศ.2435

ส่วนสมณศักดิ์ที่ได้รับ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าได้รับตำแหน่งในปีใด เข้าใจว่าได้รับก่อนปีพ.ศ.2463 เพราะตามหลักฐานศิลาจารึกเกี่ยวกับการสร้างพระศรีอารยเมตไตรย มีข้อความตอนหนึ่งว่า... "ถึงพ.ศ.2463 ท่านพระครูธรรมานุกูล (ภู) ผู้ชราภาพอายุ 91 ปี พรรษาที่ 70 ได้ยกเป็นกิตติมศักดิ์อยู่ในวัดอินทรวิหาร ท่านจึงมอบฉันทะให้พระครูสังฆบริบาล ปฏิสังขรณ์ต่อมาจนสำเร็จ"

ท่านได้มรณภาพเมื่อวันเสาร์ที่ 6 พ.ค. 2476 ตรงกับวันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 6 ปีระกา เวลา 01.15 น. สิริอายุได้ 104 ปี 83 พรรษานับว่าท่านได้ยกเป็นพระครูกิตติมศักดิ์ ตั้งแต่ปีพ.ศ.2463

จนถึงวันมรณภาพเป็นเวลา 13 ปี

เครื่องราง-ตะกรุดไม้ครู (2) 'หลวงปู่ภู'วัดอินทรวิหาร

คอลัมน์ มุมพระเก่า

อภิญญา




หลวงปู่ภูเป็นพระเถระที่ยึดการธุดงค์เป็นกิจวัตรมาโดยตลอด สมัยที่ยังแข็งแรง พอออกพรรษาท่านจะออกรุกขมูลมิได้ขาด โดยร่วมธุดงค์ไปกับท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) และหลวงปู่ใหญ่ และมักเล่าเรื่องแปลกๆ ที่ได้เผชิญมาให้ลูกศิษย์ฟังอยู่เสมอ อาทิ การผจญจระเข้ยักษ์, เสือลายพาดกลอนเลียศีรษะ, ผจญงูยักษ์ เป็นต้น

ท่านมีความมุมานะอุตสาหะมุ่งมั่นศึกษาวิชาอาคมต่างๆ จนเกิดความชำนาญเป็นที่เลื่องลือในยุคนั้น ในด้านสมถกรรมฐานและวิปัสสนากรรมฐาน ก็ได้ปฏิบัติมาโดยตลอดชนิดที่เรียกกันว่า "นั่งจนก้นด้าน" อีกทั้งยังสำเร็จวิชา 6 ประการคือ 1.เมฆ 2.กสิณ 3.สันโดษ 4.สมถกรรมฐาน 5.วิปัสสนาธุระ 6.เพ่งกสิณ ปลุกเสกจนน้ำมนต์เดือด ทั้งนี้ ต้องใช้เวลาปฏิบัติวิชาละ 10 ปีกว่าจะสำเร็จ ส่วนการเสกน้ำมนต์ให้เดือดใช้เวลาถึง 11 ปี รวมเวลาในการศึกษาวิชาอาคมถึง 71 ปีเต็ม

ช่วงที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ไม่เคยปล่อยเวลาให้ว่างเปล่า ได้มุ่งหน้าปฏิบัติมีพุทธภูมิเป็นที่ตั้ง การร่ำเรียนวิชาอาคมมาก็เพียงเพื่อช่วยเหลือผู้ที่ประสบทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ การที่ท่านมุ่งมั่นเรียนวิชาดูเมฆ หรือเรียกกันว่า "วิชาเมฆฉาย" โดยบริกรรมด้วยมนต์คาถาจนเงาของคนเจ็บลอยขึ้นไปในในอวกาศ แล้วพิจารณาดูว่าเป็นโรคอะไร




ส่วนวิชากสิณนั้นหมายถึง อารมณ์ที่กำหนดธาตุทั้ง 4 มีปฐวี อาโป เตโช วาโย อันมีวรรณ 4 คือ นีล ปีต โลหิต โอทาต อากาศแสงสว่าง ก็คือ อาโลกากสิณ การบำเพ็ญปฏิบัติของท่านจะเริ่มขึ้นหลังจากฉันจังหันแล้วคือ เวลา 7 โมงเช้า โดยตลอดชีวิตจะฉันเพียงมื้อเดียว (ถือเอกา) ผลไม้ที่ขาดไม่ได้คือ กล้วยน้ำว้า ท่านบอกว่าเป็นโสมเมืองไทย

ทุกวันท่านจะต้องออกบิณฑบาต ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็น เพราะเจ้าฟ้าสมเด็จกรมพระนครสวรรค์พินิจ ได้จัดอาหารมาถวายทุกวัน เมื่อฉันเช้าแล้ว จะครองผ้าลงโบสถ์และลั่นดานประตู ไม่ให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน จากนั้นจะเจริญพระพุทธมนต์ถึง 14 ผูก วันละ 7 เที่ยวแล้วจึงนั่งวิปัสสนากรรมฐานต่อไปจนถึงเที่ยงทุกๆ วัน ถึงแม้ตอนชราภาพ ก็มิได้ขาดจากการลงทำวัตร เว้นแต่อาการหนักจนลุกไม่ไหว ก็จะเจริญวิปัสสนาโดยการนอนภาวนา




เรื่องราวเกี่ยวกับอภินิหารของท่านมีเล่าขานไว้มากมายหลายเรื่อง อาทิ สามารถหยั่งรู้อดีตและอนาคต, ใบ้หวยแม่น, ชุบชีวิตคนที่ตายแล้ว, ปราบผีเปรต, กำหนดวันมรณภาพได้, หายตัวเข้าโบสถ์

กล่าวกันว่าท่านสร้างพระเครื่องตอนมาอยู่วัดอินทรวิหาร โดยจัดสร้างหลังจากสมเด็จพระพุฒาจารย์(โต) วัดระฆังฯ และหลวงปู่ใหญ่ได้มรณภาพลงแล้วในปีพ.ศ.2515 เนื่องจากมีความสำนึกในจิตใจว่าจะไม่ทำอะไรแข่งกับครูบาอาจารย์ บรรดาพระเครื่องและเครื่องรางที่ท่านสร้างขึ้นล้วนมีคุณวิเศษมากมาย ได้มีผู้ใช้ติดตัวเคยได้รับอุบัติเหตุ มีประสบการณ์จนเป็นที่ยอมรับในพุทธคุณรอบด้าน ไม่ว่าจะแคล้วคลาด ปลอดภัย เมตตามหานิยม ปัจจุบันยังเป็นที่เสาะแสวงหา และมีราคาค่านิยมไม่เคยตก เช่นเดียวกับความเคารพศรัทธาในองค์ท่านที่ไม่เคยเสื่อมคลาย

แม้ท่านจะล่วงลับไปแล้วกว่า 70 ปี

พระเครื่องและวัตถุมงคลที่หลวงปู่ภูสร้างไว้มีหลายแบบด้วยกัน เช่น พระเนื้อผง มีพิมพ์แซยิด แขนหักศอก-แขนกลมใหญ่-พิมพ์แปดชั้น, พิมพ์เจ็ดชั้นหูติ่ง, พิมพ์ฐานแซม, พิมพ์ห้าเหลี่ยมขัดสมาธิเพชร, พิมพ์สังกัจจายน์, พิมพ์ไสยาสน์, พิมพ์พระปิดตา เป็นต้น

เหรียญฉลองอายุ 100 ปี หลังยันต์แถวเดียว พ.ศ.2473 หรือ "เหรียญแซยิด" เป็นเหรียญรุ่นเดียวที่สร้างเป็นรูปเหมือนของท่าน นอกจากนี้ ยังมีเหรียญเสมาใหญ่ พระศรีอริยเมตไตรย์ (หลวงพ่อโต) ประเภทเครื่องรางมีตะกรุด, ผ้ายันต์, ยันต์ธงนกคุ้มกันไฟ และ "ไม้เท้าครู" หรือ "ไม้ครู" หรือ "พ่อครู" ซึ่งหายากมาก เพราะสร้างน้อยมาก แจกให้เฉพาะศิษย์ใกล้ชิดเท่านั้น

 

เครื่องราง-ตะกรุดไม้ครู (จบ) 'หลวงปู่ภู'วัดอินทรวิหาร

คอลัมน์ มุมพระเก่า

อภิญญา




"ไม้ครู" ของหลวงปู่ภูนั้นเล่าขานกันมาว่าศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก อีกทั้งไม่ได้ทำให้ใครง่ายๆ ถ้าใครจะขอไม้ครูจะต้องไปกราบขอท่านล่วงหน้าก่อนวันเสาร์ 1 วัน เมื่อท่านรับปากว่าได้ วันเสาร์ตอนเช้าผู้ขอก็ต้องจัดเตรียมหัวหมู 14 หัว พร้อมน้ำจิ้ม บายศรีปากชาม มะพร้าวอ่อน กล้วย ขนมต้มแดง ต้มขาวใส่ถาดไปทำพิธี เล่ากันว่าก่อนที่ท่านจะประสิทธิ์ประสาทไม้ครูให้ใคร ท่านจะต้องฉันลิ้นหมูจิ้มน้ำพริกขี้หนูแล้วท่านจึงทำพิธีปลุกเสกไม้ครูให้

ไม้ครูของท่านใช้ไม้ไผ่ทิ่มผี 7 ศพ โดยไม้ไผ่ดังกล่าวเป็นไม้ไผ่ยืนต้นตายพรายกลางกอ และมีโขลงช้างข้ามกอไผ่ จากนั้นนำมาจักเป็นเส้นตอกแล้วลงอักขระบรรจุไว้ในไม้ไผ่อีกทีหนึ่ง เสร็จแล้วท่านก็เอาชันโรงปิดหัวปิดท้าย แล้วถักเชือกทับ ลงรักปิดทอง โดยไม้ครูของหลวงปู่ภูจะประณีตมาก ซึ่งเป็นจุดสังเกตอย่างหนึ่งว่าเป็นของ "หลวงปู่ภู"

หลวงปู่ภูท่านเรียกไม้ครูของท่านว่า "นิ้วชี้พระอิศวร" ตำรับของหลวงปู่ภูนับว่าเป็นตำราสร้างไม้ครูที่ค่อนข้างพิสดารเพราะต้องใช้ไม่ไผ่ที่มีโขลงช้างข้าม นอกจากตำรับนี้แล้วยังมีตำรับการสร้างไม้ครูอีก เท่าที่มีบันทึกแน่ชัดซึ่งพบในสมุดไทยขาว นับว่าเป็นอีกตำรับที่น่าสนใจ เข้าใจว่าของพระคณาจารย์ท่านอื่นน่าจะสร้างตามนี้ สำหรับไม้ที่นำมาสร้างเป็นไม้ครูนั้นส่วนใหญ่จะใช้ไม้ไผ่ตายพรายปลายตัวด้วนที่อยู่กลางกอ แล้วจะตัดออกเป็นท่อนลงด้วยอักขระคาถา อะทามะสะ แล้วเสกด้วยคาถาอะทามะสะ อากาเสจะทีปังกะโร 108 คาบ และ อิติปิโส เดินหน้า ถอยหลังอีกบทละ 108 จบ จากนั้นให้เอากระดูกผีตายวันเสาร์เผาวันอังคารมาบดให้ละเอียด เอามาผสมเข้ากับน้ำตาเทียนบูชาพระธรรม 7 คัมภีร์ เคี่ยวกวนให้เข้ากัน เสกด้วยคาถาบารมี 30 ทัศน์ อิติปาระมิตาติงสา อิติสพพัญญูมาคะตา อิติโพธิมะนุปปัตโต อิติปิโสจะเตนะโม




"คาถาบารมี 30 ทัศน์" นี้เป็นคาถาที่นับถือกันมาแต่โบราณเมื่อพญามารผจญพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ทรงอธิษฐานถึงบารมีที่ทรงบำเพ็ญไว้เมื่อครั้งเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์ ในที่สุดสามารถเอาชนะพญามารได้ โบราณาจารย์ท่านจึงผูกเป็นพระคาถาไว้ เชื่อว่ามีอานุภาพมาก




จากนั้นให้เสกด้วยคาถาพญาเต่าเรือน 108 คาบ และเสกกรึงด้วยคาถาคะเตสิ อีก 7 คาบ จากนั้นให้เอาปรอทหนัก 1 บาท เสกด้วยคาถาพระเจ้าห้าพระองค์ และธาตุ 4 108 คาบ เมื่อจะบรรจุวัสดุอาถรรพ์ที่ตระเตรียมไว้ ให้จัดเครื่องบูชาครู มีบายศรีปากชาม 1 คู่ ข้าวตอก 2 กระทง ขนมถั่วงา ขนมต้มแดง ต้มขาว มะพร้าวอ่อน กล้วยน้ำไท หมูนอนตอง 1 ชิ้น หมูนอนตอง คือ หมูสามชั้นต้มสุกชิ้นพอเหมาะวางบนใบตอง เงินบูชาครูอีก 1 ตำลึง หรือ 4 บาท จากนั้นให้จุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัยและครูอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชา

เวลาบรรจุวัสดุอาถรรพ์ให้เอาน้ำตาเทียนที่เคี่ยวรวมกับเถ้าผีตายวันเสาร์ เผาวันอังคาร บรรจุลงในรูปของไม้รวก แล้วเอาปรอทกรอกลงไปแล้วปิดด้วยชันโรง เมื่อปิดชันโรงต้องกรึงด้วยคาถาคะเตสิ 3 คาบ คะเตสิ คะเตสิ กึงกะระณัง คะเตสิ อะหังปิตตัง ชานามิ ชานามิ อุทธังอัทโธ คาถาคะเตสินี้ดีทางคุ้มครองป้องกันภยันตราย สมัยก่อนเวลาจะนอนจะต้องว่าคาถานี้ป้องกันเอาไว้ เมื่อจะมีผู้มาทำร้ายจะรู้ตัวก่อน ทั้งยังป้องกันเขี้ยวงาได้ชะงัดนัก

เมื่อบรรจุไม้ครูเรียบร้อยแล้วให้ปลุกเสกด้วยคาถาอาวุธ 4 ที่เชื่อว่ามีอานุภาพทางป้องกันภูตผีปีศาจ และคุณไสย 108 คาบ สักกัสสะ วชิราวุธัง เวสสุวัณณัสสะ คฑาวุธัง ยมนัสสะ นัยยะนาวุธัง อาฬาวักกัสสะ ทุสาวุธัง จัตตาโรวุธา สัพเพปิสา ปลายันติ เมื่อจะใช้ให้ปลุกด้วยคาถานิ้วเพชรพระอิศวร อะหังปิสาโธ อะหังปะริโจโร ปะริสาโธติ 7 คาบ หากจะทำให้เป็นไม้ตะพดให้ใช้ต้นไม้ที่โดนฟ้าผ่ายืนต้นตายบรรจุเครื่องยาดุจเดียวกัน หรือจะเอาไม้ครูอันเล็กบรรจุไว้ที่หัวก็ได้

"ตะกรุดไม้ครู" ที่ทำสำเร็จตามกรรมวิธีดังกล่าวถือว่ามีคุณวิเศษสามารถคุ้มครองป้องกันภยันตรายต่างๆ ป้องกันอาถรรพ์เวท คุณไสย เสนียดจัญไรทุกประการ ไม้ครูนี้เป็นของวิเศษ ถ้าเป็นไม้ตะพดท่านห้ามไม่ให้เอาไปตีใครส่งเดช เพราะคนผู้นั้นจะเสียสติวิปลาสไป จะเป็นบาปกรรมต่อผู้กระทำ และผู้ที่ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้

 

ข้อมูล : ข่าวสด

ชมพระเครื่องทั้งหมดในร้านคลิกที่นี่เลยครับ สิริถาวร พระเครื่อง