ส่วนวันนี้จึงนำเรื่องราวที่ต้องบอกว่า “บางเรื่อง” ออกจะ “ลึกลับซับซ้อน” และ   “บางเรื่อง” ออกจะ “แปลก” และ “มหัศ จรรย์พันลึก” แต่ก็เป็นเรื่องราวที่ “คนยุคเก่า” มีการบันทึกที่ “เชื่อถือได้” และมีการ   “บอกเล่าสืบต่อกัน” มานำเสนอไปพลาง ๆ โดย “ผู้เขียน” ก็เป็นผู้ที่คร่ำหวอดและรอบรู้  “เรื่องราวต่าง ๆ” ที่ลึกลับซับซ้อนดังกล่าวข้างต้นพร้อมทำการค้นคว้าสืบเสาะจน “แน่ชัด” ถึงเรื่องราวที่จะนำเสนอแล้วเป็นอย่างดีเพราะ “บางสิ่ง” ที่คิดว่า “ไม่น่าเป็นไปได้” แต่ “ก็เป็นไปแล้ว” ส่วนจะเป็นแบบใดบ้างต้อง “อย่าพลาด” ติดตามกัน
       
อัน “ลำน้ำนครชัยศรี” เป็นลำน้ำที่ไหลมาจาก “จ.ชัยนาท” ผ่าน “จ.สุพรรณบุรี” ถึง “อ.นครชัยศรี” แล้วผ่านเลยไปลงปากอ่าวที่ “จ.สมุทรสาคร” ซึ่งบนฝั่งลำน้ำแห่งนี้ในเขต “อ.นครชัยศรี” มีอยู่วัดหนึ่งที่แต่เดิมมีนามว่า “วัดคงคาราม” ต่อมา “สมเด็จพระมหา   สมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวรรษ วัดบวรนิเวศวิหาร” ซึ่งเป็น “สมเด็จพระสังฆราชเจ้า” ในครั้งนั้นได้เสด็จมาพบ “เจ้าอาวาส” ของ “วัดคงคาราม” เพราะท่านเป็นผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปถึง “พระนครกรุงเทพฯ” นามว่า  “หลวงปู่บุญ” และหลังจากได้พบแล้ว “สมเด็จพระสังฆราชเจ้า” ทรงพอใจในการปฏิบัติธรรมของ “หลวงปู่บุญ” มากจึงขอพระราชทานสมณ ศักดิ์ให้ในกาลต่อมาเป็น “พระพุทธวิถีนายก” ซึ่งแปลว่า “ผู้นำแห่งการเดินทางไปสู่ความเป็นพุทธ” และยังเปลี่ยนชื่อ “วัดคงคาราม” เสียใหม่เป็น “วัดกลางบางแก้ว” เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๖๕ พร้อมทั้งแต่งตั้งให้ “หลวงปู่บุญ” เป็น “เจ้าคณะมณฑลนครชัยศรี” ทำการปกครองคณะสงฆ์ตั้งแต่ “จ.สุพรรณบุรี นครปฐม สมุทรสาคร” ตลอดลำน้ำสายนครชัยศรี

ทางด้านประวัติของ “หลวงปู่บุญ” เกิดในสมัย “รัชกาลที่ ๓” เมื่อ พ.ศ. ๒๓๙๑ และมรณภาพในปี พ.ศ. ๒๔๗๘ มีอายุได้ ๘๗ ปี ท่านเป็นพระเถระที่เชี่ยวชาญด้าน “วิปัสสนา” และ “โหรา ศาสตร์” ตลอดจน “แพทย์แผนโบราณ” จึงเป็นที่พึ่งของชาวบ้านในยามทุกข์ร้อนหรือเจ็บไข้ได้ป่วยที่มาให้ “หลวงปู่บุญ” ทำการรักษาซึ่งท่านก็ทำการรักษาให้ด้วยความเมตตาเพราะท่านมี “ตำรับยา” ที่รักษาผู้คนได้สารพัดโรคโดยเฉพาะตำรับ “ยาวาสนาจินดามณี” เป็นตำรับยาและชื่อยาขนานหนึ่งที่โด่งดังมีประสบการณ์การใช้ที่ “ยาวนาน” เนื่องจากสมัยที่ยังมีชีวิตท่านได้ปรุงยาขนานนี้ตามตำรับที่ตกทอดมาจาก “กรุงศรีอยุธยา” เพราะเป็นตำรับยาของ “สมเด็จพระพนรัตนวัดป่าแก้ว” หรือ “วัดใหญ่ชัยมงคล” และเป็นพระอาจารย์ของ “ยอดพระมหากษัตริย์นักรบไทย” คือ “สมเด็จพระนเรศวรมหาราช” นั่นเอง เพราะ “คุณวิเศษ” ของยาขนานนี้ผู้ที่เจ็บป่วยด้วยโรคภัยต่าง ๆ หาก “ไม่ถึงอายุขัย” ก็สามารถอธิษฐาน “ขอชีวิตได้” เพราะเป็นยาที่ปรุงด้วยสมุนไพรมากมายหลายชนิดอีกทั้ง “วิธีการปรุง” ก็สลับซับซ้อนนอกจากต้องได้ “ตัวยามาครบ” แล้วยังต้องทำการปรุงตรงตาม “ฤกษ์ยามที่กำหนด” คือต้องจัดพิธีปรุงยาที่แวดล้อมด้วย “อักขระเลขยันต์” ทั้งการ “ลงลูกหินแม่หิน” ที่ต้องบดละเอียดและคุลีการใน “พระอุโบสถ” เท่านั้นท่ามกลางการ “สวดมนต์สาธยาย มนต์” ตามตำรับจึงจะเป็นผลให้ “ยาวาสนาจินดามณี” มีคุณวิเศษปรากฏให้เห็น ซึ่งนอกจากใช้ “บำบัดโรคภัย” ต่าง ๆ ได้อย่างวิเศษแล้วผู้ใดก็ตามที่ “อาราธนานำติดตัว” ไว้ก็จะมีคุณวิเศษทางด้าน “เมตตามหานิยม” ที่คนเก่า ๆ ใน “อำเภอนครชัยศรี” และใกล้เคียงร่ำลือกันมาถึงปัจจุบัน

และตำรับการปรุงยาวาสนาจินดามณีนี้ก็ได้ตกทอดมายังลูกศิษย์ของท่านคือ “หลวงปู่เพิ่ม” ที่ทำพิธีปรุงยาติด ต่อกันเรื่อยมากระทั่งท่านมรณภาพในปี พ.ศ. ๒๕๒๖ และเพราะ “ยาวาสนาจินดามณี” เป็นตำรับยาที่ซับซ้อนมากก่อนมรณภาพ “หลวงปู่เพิ่ม” ก็ได้ถ่ายทอดพร้อมมอบให้ “พระปลัดใบ คุณวีโร” ทำการปรุงต่อมาอีกโดยระหว่างนั้นผู้ที่ “ร่วมพิธี” และรู้จัก “สมุนไพร” ที่เป็นตัวยาและกรรมวิธีต่าง ๆ คือ “พระอาจารย์พีระ อภิวัฒโน” และ “คุณสมศักดิ์ เดชกำแหง” ดังนั้นเมื่อ “พระปลัดใบ” ถึงแก่มรณภาพลง “ความรอบรู้” ดังกล่าวจึง “มิได้สูญหาย” ได้ตกทอดมาถึงปัจจุบันดังนั้นการปรุงยาขนานนี้ของ “วัดกลางบางแก้ว” จึงมีสืบเนื่องต่อมา
      
โดยการปรุงยา “ครั้งล่าสุด” ได้จัดทำขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๙ ณ อุโบสถวัดกลางบางแก้ว โดย “พระเจ้าหลานเธอ พระ องค์เจ้าพัชรกิติยาภา” ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณเสด็จไปร่วมพิธีเป็น “ประธานฝ่ายฆราวาส” และ “หลวงปู่เจือ ปิยสีโล” เป็น “ประธานฝ่ายสงฆ์” การปรุงยาครั้งนั้นจึงนับเป็น “ครั้งสำคัญ”  อีกครั้งหนึ่งที่ทาง “วัดกลางบางแก้ว” ทำการปรุงได้ครบถ้วนสมบูรณ์และนอกจากทำเป็น “เม็ดยา” แล้วยังได้สืบทอดเจตนารมณ์ของ “หลวงปู่บุญ” คือจัดทำเป็น “พระเครื่อง” พิมพ์ต่าง ๆ ทั้งหมด “๑๔ พิมพ์” ด้วยกัน แต่ “ทุกสิ่ง” ในแผ่นดินไทยอะไรก็ตามที่ได้รับ “ความนิยม” ก็มักจะมี “ผู้ไม่กลัวบาป” ทำการสร้าง “ของปลอม” ออกมาเพื่อหลอกขายแก่ “ผู้ไม่รู้” แอบอ้างทั้ง “ชื่อวัด” และชื่อ “หลวงปู่” ผู้ทำพิธีปรุงยาที่ชาวบ้านศรัทธาจึงจะขายได้จึงขอให้ “ทุกท่าน” ระวังให้มากเพราะ “ยาวาสนาจินดามณี” มี “คุณวิเศษ” ที่ไม่อาจนำมาสาธยายได้หมด “ผู้เขียน” จึงขอนำคำพรรณนาที่บันทึกไว้ใน “สมุดข่อยโบราณ” ของ “วัดกลางบางแก้ว” จารึกไว้ดังนี้

“เป็นยาวาสนา เลิศล้ำตำราในโลกแผ่นดิน อุปเท่ห์กล่าวไว้ผู้ใดได้กิน จะสวัสดิโสภิณกว่าคนทั้งหลาย พัสดุเงินทองจักพูน กูลนอง กว่าโลกหญิงชาย นำมาบูชาอหิวาต์ก็มิวาย ระงับอันตรายทั้งสี่กิริยา โทษหนักเท่าหนัก มาตรแม้นประจักษ์ถึงกาลมรณา ถ้าแม้นใครกินซึ่งยาวาสนา กลับน้อยถอยคลา เคลื่อนคลายหายเอย”.

“แฉ่ง บางกระเยา”