พระเครื่องชุดเบญจภาคี

พระสมเด็จวัดระฆัง พิมพ์ใหญ่หรือพิมพ์พระประธาน ของสมเด็จพระพุฒาจารย์(โต) เป็นองค์ประธานอยู่ตรงกลาง ทรงคุณวิเศษทางมหานิยมและมหิทฤทธิ์ สร้างในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์

พระสมเด็จวัดระฆัง ของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) มักถูกขนานนามว่า "จักรพรรดิแห่งพระเครื่อง" สร้างขึ้นโดยสมเด็จพุฒาจารย์(โต) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม จังหวัดธนบุรี เป็นครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ.2409 และถัดมาอีก 1-2 รุ่น ก่อนถึงมรณะภาพ (พ.ศ.2415) นับเป็นพระพิมพ์หรือพระเครื่องรางยุครัตนโกสินทร์ อายุเพียง 130 ปีเศษ แต่เป็นพระเครื่องที่ได้รับความนิยมเคารพนับถือจากมหาชนมากกว่าพระเครื่ององค์ใดๆ ทั้งยังถูกยกย่องให้เป็นพระประธานในองค์เบญจภาคีแห่งพระเครื่องด้วย อาจเป็นด้วยพระสมเด็จฯ ทรงคุณวิเศษทั้งทางมหานิยม และมหิทฤทธิ์ จนเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั้งหลายที่เคารพนับถือ เหตุที่สมเด็จฯสร้างพระพิมพ์สมเด็จฯนี้ ก็เพราะท่านเห็นว่าพระมหาเถระในอดีตมักสร้างพระพิมพ์บรรจุ ไว้ในพุทธปูชนียสถานต่างๆ เพื่อเป็นการสืบต่ออายุพุทธศาสนาให้ถาวรสืบไป ท่านจึงได้จัดทำพระพิมพ์ขึ้นเป็นจำนวนมาก

พระนางพญาพิมพ์ใหญ่เข่าโค้ง กรุวัดนางพญา เป็นองค์ประกอบภาคขวาอันดับแรก ทรงคุณวิเศษคล้ายกับพระสมเด็จฯ แต่หนักไปในทางมหิทฤทธิ์มากกว่าพระสมเด็จฯ เล็กน้อย สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา

พระนางพญาหรือพระพิมพ์นางพญา ซึ่งนิยมกันว่าเป็น ราชินีแห่งพระเครื่อง เป็นพระเครื่องที่พบอยู่ในพระเจดีย์ และบริเวณวัดนางพญา จังหวัดพิษณุโลก จึงถูกขนานนามว่าพระนางพญา สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ราว พ.ศ. 2106 โดยสมเด็จพระวิสุทธิกษัตรี เป็นผู้ทรงสร้างในเวลาใกล้เคียงกันกับสร้างวัดนางพญา มีอายุถึงปัจจุบันประมาณ 420 ปีเป็นที่น่ายกย่องนับถือว่าทรงคุณวิเศษมากทั้งทางมหิทฤทธิ์และมหานิยม แม้จะมีชื่อพระเป็นทางกษัตรี แต่ก็ใช้คุ้มครองได้ทั้งหญิงและชาย หาได้มีคุณวิเศษและใช้ได้เฉพาะสตรีตามที่ท่านเข้าใจไม่

พระรอดพิมพ์ใหญ่ วัดมหาวัน เป็นองค์ประกอบภาคซ้ายอันดับแรก ทรงคุณวิเศษทางมหิทฤทธิ์ แคล้วคลาด และมหานิยม สร้างในสมัยศรีวิชัย

พระรอดเป็นพระเครื่องราง ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไม่แพ้พระสมเด็จฯ และพระนางพญา ได้ถูกขนานนามว่าเป็น " เทวีแห่งนิรันตราย " ทั้งได้แสดงคุณวิเศษทางแคล้วคลาดเป็นที่ประจักษ์มาแล้วมากมาย ตามตำนานกล่าวว่า "พระนารทฤาษี" เป็นผู้สร้างพระพิมพ์นี้ขึ้น จึงเรียกพระพิมพ์นี้ว่า "พระนารท" หรือ "พระนารอด" ครั้นต่อมานานเข้ามีผู้เรียกและผู้เขียนเพี้ยนไปเป็น "พระรอท" และในที่สุด ก็เป็น"พระรอด" อีกทั้งเหมาะกับภาษาไทยที่แปลว่า รอดพ้น จึงนิยมเรียกพระพิมพ์เครื่องรางชนิดนี้ว่า พระรอด เรื่อยมาโดย ไม่มีผู้ใดขัดแย้ง พระรอดพบในอุโมงค์ใต้เจดีย์ใหญ่วัดมหาวัน หรือที่เรียกว่า มหาวนาราม ณ จังหวัดลำพูน ซึ่งปรากฏอยู่ถึงจนปัจจุบันนี้ อนึ่ง วัดมหาวันเป็นวัดโบราณของมอญลานนาในยุคทวาราวดี ขณะที่พระเจ้าเม็งรายยกทัพมาขับไล่พวกมอญออกไปราว พ.ศ.1740 นั้น ก็พบว่าวัดนี้เป็นโบราณสถานอยู่ก่อนแล้ว ฉะนั้นจึงไม่น่ามีปัญหาใดเลยว่า พระรอดนี้ควรมีอายุ เกินกว่าพันปีเป็นแน่ แต่เพิ่งมาพบเมื่อประมาณ 50 ปีมานี่เอง

พระซุ้มกอพิมพ์ใหญ่ เป็นองค์ประกอบภาคขวาอันดับรอง ทรงคุณวิเศษทางเกื้อกูล ลาภยศเงินทอง คงกระพัน และมหานิยมสร้างในสมัยสุโขทัย

พระซุ้มกอ และพระกำแพงของทุ่งเศรษฐี ถูกขนานนามว่า "มหัธนากรแห่งพระเครื่อง" เป็นพระพิมพ์เครื่องราง ที่พบบรรจุอยู่ใน กรุวัดพระบรมธาตุ กรุวัดพิกุล กรุบ้านไร่ และกรุทุ่งเศรษฐี บริเวณฝั่งซ้าย(ตะวันตก) ของลำน้ำปิง หรือที่เรียกว่า ฝั่งนครชุม ซึ่งแต่เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าแก่เมืองหนึ่ง มีโบราณวัตถุมากอยู่ในจังหวัดกำแพงเพชร เนื่องจากพระเครื่องที่บรรจุอยู่ในพระเจดีย์กลางทุ่งเศรษฐี มีลักษณะงดงามกว่ากรุอื่น อีกทั้งกรุพระ 4 แห่งนี้ อยู่ในบริเวณทุ่งเศรษฐีด้วยกัน จึงนิยมเรียกขานชื่อพระเครื่องที่บรรจุอยู่ในเจดีย์ฝั่งนครชุมทั้งหมดว่า พระกำแพงเขย่งทุ่งเศรษฐี ซึ่งมีหลายแบบหลายชนิด ล้วนทรงคุณวิเศษ ทั้งทางลาภ ยศ เงินทอง มหานิยม และอยู่ยงคงกระพัน ทั้งนั้น เป็นพระเครื่องฝีมือช่างสมัยสุโขทัย สร้างราว พ.ศ. 1900 และพบครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2392 คือ ประมาณ 148 ปี มานี่เอง

พระผงสุพรรณพิมพ์หน้าแก่ เป็นองค์ประกอบภาคซ้ายอันดับสอง ทรงคุณวิเศษทางหลักทรัพย์ เป็นสื่อทางโชคลาภ และหนักไปทางคงกระพันแคล้วคลาด มากกว่าพระกำแพงทุ่งเศรษฐี สร้างในสมัยอู่ทอง

พระผงสุพรรณ เป็นพระเครื่องชั้นเยี่ยมของจังหวัดสุพรรณบุรี และเป็นพระเครื่องรางองค์สุดท้ายขององค์เบญจภาคี การที่ถูกเรียกว่าพระผงสุพรรณนั้น ก็โดยที่นำคำว่าผง และสุพรรณมารวมกันเข้า "ผง" หมายถึง พระเครื่องประเภทเนื้อดินผสมว่านและผงเกสรดอกไม้ ส่วนคำว่า"สุพรรณ" หมายถึง จังหวัดสุพรรณบุรี อันเป็นเมืองที่สร้างพระเครื่องประเภทนี้ คำว่าพระผงสุพรรณ จึงได้ความว่า พระเครื่องประเภทเนื้อผงของจังหวัดสุพรรณบุรี