"หลวงพ่อดู่ พรหมปัญโญ วัดสะแก อ.อุทัย จ.พระนครศรี อยุธยา เป็นพระเถระใจดี มีเมตตา เก่งกล้าในวิทยาคม



มารดาถึงแก่กรรมตั้งแต่ท่านยังเป็นทารก ต่อมาบิดาก็จากไปเมื่ออายุเพียง 4 ขวบ จึงอาศัยอยู่กับยาย โดยมีโยม พี่สาวเป็นผู้ดูแล เริ่มศึกษาเล่าเรียนที่วัดกลางคลองสระบัว วัดประดู่ทรงธรรม และวัดนิเวศน์ธรรมประวัติ



อายุ 21 ปี อุปสมบทที่วัดสะแก อ.อุทัย จ.พระนครศรีอยุธยา มีหลวงพ่อกลั่น วัดพระญาติการาม เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อแด่ เจ้าอาวาสวัดสะแก เป็นพระกรรมวาจาจารย์ หลวงพ่อฉาย วัดกลางคลองบัว เป็นพระอนุสาวนา จารย์ ได้รับฉายา พรหมปัญโญ



พรรษาแรก ศึกษาพระปริยัติธรรมที่วัดประดู่ทรงธรรม ซึ่งสมัยนั้นเรียกว่า วัดประดู่โรงธรรม กับเจ้าคุณเนื่อง พระครูชม และหลวงพ่อรอด (เสือ) เป็นต้น ด้านการปฏิบัติพระกรรมฐานศึกษากับหลวงพ่อกลั่น และหลวงพ่อเภา ซึ่งมีศักดิ์เป็นอา รวมทั้งจากตำรับตำราที่มีอยู่ จากชาดกบ้าง ธรรมบทบ้าง และเดินทางไปหาความรู้เพิ่มเติมจากพระอาจารย์อีกหลายท่านที่จังหวัดสุพรรณบุรี และจังหวัดสระบุรี



พรรษาที่ 3 เดินธุดงค์จากอยุธยามุ่งตรงสู่สระบุรี กราบนมัสการพระพุทธฉาย และรอยพระพุทธบาท จากนั้นไปยังสิงห์บุรี สุพรรณบุรี กาญจนบุรี ใช้เวลาประมาณ 3 เดือน กระทั่งอาพาธด้วยโรคเหน็บชาจึงพักธุดงค์



ทั้งนี้ ท่านตัดสินใจไม่รับกิจนิมนต์นอกวัด ตั้งแต่ก่อนปี 2490 และถือข้อวัตรฉันอาหารมื้อเดียวมาตั้งแต่ก่อนปี 2500



หลวงพ่อดู่ ท่านเป็นแบบอย่างของ ผู้มักน้อยสันโดษ ใช้ชีวิตเรียบง่าย



ย้ำเสมอว่า ท่านเป็นคนบ้านนอกไม่มีความรู้ ดังนั้น เวลาพูดจาสนทนากับลูกศิษย์ ก็พูดกันแบบชาวบ้าน ไม่มีพิธีรีตองหรือวางเนื้อวางตัว แต่พูดแล้วแทงเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของผู้ฟัง เมื่อมี ผู้เลื่อมใสมาก



ด้วยความเป็นพระพูดน้อย ไม่มากโวหาร จะพูดย้ำอยู่แต่ ในเรื่องการปฏิบัติธรรมและความไม่ประมาท เช่น "ของดี อยู่ที่ตัวเราหมั่นทำ (ปฏิบัติ) เข้าไว้, ให้หมั่นดูจิต รักษาจิต, อย่าลืมตัวตาย และให้หมั่นพิจารณาอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา"



อุบายธรรมของหลวงพ่อดู่ ขัดเกลาจิตใจคนอย่างค่อยเป็นค่อยไป มิได้เร่งรัดเอาผล และให้ความสำคัญอย่างมากในเรื่องของการปฏิบัติสมาธิภาวนา ถึงกับเมตตาให้ใช้ห้องส่วนตัวที่จำวัดเป็นที่รับรองสานุศิษย์และผู้สนใจได้ใช้เป็นที่ปฏิบัติธรรม



นอกจากความอดทนอดกลั้นอันเป็นเลิศ ยังเป็นแบบอย่าง ของผู้ไม่ถือตัว วางตัวเสมอต้นเสมอปลาย ไม่ยกตนข่มผู้อื่น



ปกติหลวงพ่อดู่ อยู่ประจำกุฏิ ปีหนึ่ง จะออกมาเพื่ออุโบสถเพียง 3 ครั้งเท่านั้น คือ วันเข้าพรรษา วันออกพรรษา และ วันโมทนากฐิน เพราะรับแขกโปรดญาติโยมไม่ขาดมาตั้งแต่ ปี 2500 จนปลายปี 2532 สุขภาพจึงทรุดโทรมลง และมักพูดถึงการละสังขารอยู่บ่อยๆ



แต่ถึงแม้จะมีโรคมาเบียดเบียนอย่างหนัก หลวงพ่อดู่ ยังโปรดญาติโยมตามปกติ บางครั้งถึงขนาดที่ต้องพยุงตัวเองขึ้น ด้วยอาการสั่น แต่ท่านไม่เคยปริปากให้ใครต้องกังวล

วันอังคารที่ 17 ม.ค.2533 หลวงพ่อดู่ มรณภาพด้วยโรคหัวใจ สิริอายุ 85 ปี 8 เดือน พรรษา 65

แหล่งข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด