เลี้ยวเข้าสนามพระติดแอร์ย่านงาม วงศ์วานวันก่อน เจอเรื่องราวเดิมๆ กับศัพท์เดิมๆ คำหนึ่ง

ซึ่งในตอนนี้จะได้ยกมาเขียนเล่าแบบเอามัน...แต่ไม่ไร้สาระ

อีกศัพท์ธุรกิจในวงการพุทธพาณิชย์ที่ควรเสริมเป็นความรู้ สำหรับผู้จะริเดินในเส้นทางสายนักส่อง

สะท้อนมุมมองเรื่องมารยาททางสังคมและธรรมเนียมปฏิบัติของพวกเขา

ถ้าพร้อมแล้วไปกัน!

ค่าเห็น : สินน้ำใจที่แบ่งปันให้กับพวกพ้องเซียนเมื่อมีการจำหน่ายพระได้

แวดวงเซียนใช่ว่าจะมีแต่เรื่องเขี้ยวๆ เข้มๆ เค็มๆ เรื่องน่ารักๆ ก็มีให้ชื่นชมกัน

โดยเฉพาะเรื่องการใช้ชีวิตรวมหมู่ ช่วยเหลือดูแลแบ่งปันกัน วงการนี้ก็จัดว่า...จัดเต็ม

ดังที่ทราบ...ไม่มีเซียนคนใดดูพระได้เก่งทุกสายทุกทาง

จึงมีบ้างที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันเพื่อให้กิจการราบรื่น

ไม่มีเซียนคนไหนเดินเดี่ยวโดยไม่เกี่ยวพันกับพี่น้องพวกพ้องคนอื่นๆ ร่วมสนาม

ความสัมพันธ์ในเครือข่ายนี้จึงต้องโยงใยหล่อเลี้ยงด้วยคำว่า...น้ำใจ

สิ่งเดียวที่ตอบแทนและวัดค่าได้ง่ายๆ คือเรื่องเงิน ก่อนอื่นก็ต้องเข้าใจเรื่องระบบธุรกิจข้อนึงของวงการพระเกี่ยวกับสิทธิในความเป็นเจ้าของพื้นที่ในที่นี้หมายถึงร้านพระที่มักจะเรียกกันว่า "ตู้"

ทันทีที่มีใครนำพาพระมาเข้าหน้าตู้ใคร ตู้นั้นก็จะได้ครอบครองสิทธิ์เป็นเจ้าแรก...ถ้าเจรจาต่อรองสำเร็จ

ใครจะไปยื้อแย่งแข่งให้ราคาตัดหน้ามิได้ นอกจากตู้นั้นๆ จะปล่อยมือ

สมมติเหตุการณ์คือ...มีชาวบ้านมาเสนอขายเหรียญหลวงปู่สี วัดเขาถ้ำบุญนาค และเจ้าของตู้คือเซียน "ป๋อง"

สมมติต่ออีกว่าเซียนป๋องไม่ใช่สายตรง จึงดูได้ไม่แม่นยำ

ระหว่างนั้นเซียนอีกคนสมมติอีกครั้งว่าชื่อ "เล็ก" เป็นศิษย์สายตรงหลวงปู่สีแห่งตาคลีที่ตั้งตู้อยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์และเข้าคิวจ่อรอ "นั้ง"...ร่วมหุ้น

เมื่อเซียนป๋องดูไม่ขาด ไม่สามารถจบการเจรจาได้ จึงขอยืมตาจากเซียนเล็กเพื่อฟันธงความเก๊-แท้

ไม่เป็นการผิดกติกาที่จะเรียกใช้...ตัวช่วย

ทีนี้ถ้าพระนั้นแท้และเซียนป๋องยอมให้ นั้งด้วย เมื่อขายได้จึงค่อยมาแบ่งกำไรตามสัดส่วน แต่ถ้าลงเอยในแบบที่ว่าเซียนเล็กของเราขอรับเหมาเช่าพระไปโดยเซียนป๋องไม่ร่วมจ่าย

เมื่อนำไปจำหน่ายขายจบ ก็ต้องนำกำไรนั้นมาหารครึ่งแบ่งให้เซียนป๋อง...เจ้าของตู้

ส่วนอีกครึ่งก็แล้วแต่ว่าเซียนเล็กมีผู้ร่วมนั้งหรือไม่ ก็ต้องว่าไปตามเปอร์เซ็นต์ผู้ถือหุ้น

ก็เป็นอีกกติกามารยาทที่ต้องจ่าย "ค่าหน้าตู้" เซียนทุกผู้จะรู้ดี...ไม่ละเมิด

ทีนี้ถ้าพี่ป๋องแกไม่ชวนนั้งและไม่เชิญให้เช่ารับช่วง แต่กัดฟันซื้อไว้เองแล้วนำไปขาย

โดยมารยาทก็จะต้องจ่าย "ค่าเห็น" ให้กับเซียนเล็กเป็นสินน้ำใจ

ไม่มีกติกาว่าต้องจ่ายหรือจ่ายเท่าไหร่ แต่ส่วนใหญ่ก็ต้องแบ่งให้บ้างเป็นค่าขนม

เดิมทีคำนี้ก็เรียกเก๋ๆ เต็มๆ ว่า "ค่ารู้เห็น"

ซึ่งกฎเกณฑ์ก็ไม่จำต้องเป็นอย่างข้างต้นเสมอไป เพราะที่ให้กันก็แค่อยากให้

ไม่ต้องช่วยดู-ช่วยส่อง แค่ชะเง้อเป็น กองเชียร์ ร่วมรับรู้-เห็นเหตุการณ์ก็ได้รับสิทธิ์นี้แล้ว

กระทั่งตัวไม่อยู่แต่ใจอยู่ร่วมกัน อีกวันก็อาจมีน้ำใจแบ่งค่า (เกือบ) รู้เห็น เรียกมารับตังค์แบบงงๆ...ก็มี

ถือเป็นการซื้อ-ให้ใจ ในฐานะสมาชิก ร่วมก๊วน

น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า...เผื่อวันหน้าต้องอาศัยเรียกใช้ จะได้ไม่อิดออด

ค่าเห็นนี้ผู้รับจะรับหรือไม่รับก็ได้ ไม่ผิดกติกา...แต่ใครเล่าจะปฏิเสธ

เรื่องราวเหล่านี้ไม่มีสัญญาผูกมัดเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ใช้ความผูกพันกันฉันพี่น้อง

กับเราๆ ที่ไม่ใช่เซียน ไม่เกี่ยวข้องขบวนการเขา แต่ดันไปรู้เห็นเหตุการณ์เข้า

ก็อย่าทะเล่อทะล่าไปเหมาว่าต้องได้ค่ารู้เห็นนี้ด้วยล่ะ

หน้าที่เรา...จ่ายลูกเดียวคร้าบบบ 555

แหล่งข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด