นักเล่นพระมักชอบอวด ประกวดประขันกัน

แอบชื่นชมคนเดียวมันอึดอัด ต้องงัดออกมาโชว์กันนอกเสื้อให้คนเห็น

เป็นประเด็นให้มีวาทะท้าประลอง ว่าของใครจะสวยเช้งกว่าของใคร

การคุยเขื่องในเรื่องดังกล่าว กำเนิดศัพท์เก่าน่ารักหนึ่งคำ

ดังจะนำมาเสนอกันในตอนนี้

หูตากะพริบ : พระเครื่องฯ ที่กดพิมพ์ได้ครบถ้วน จนเห็นใบหน้าขององค์พระชัดเจน



ในวันวาน...พระเครื่องฯ ที่เซียนรุ่นเก่าให้ความสนใจล้วนเป็นพระกรุ-พระเก่า



พระเหล่านี้มีพุทธศิลป์น่าเสน่หา แตกต่างกันตามกาลเวลา-สกุลช่างที่สร้างสรรค์



กรรมวิธีในการผลิตก็ล้วนเป็นวิทยาการทำมือโบราณ



เทหวัตถุมวลสารที่นำมาประกอบเป็นองค์พระก็ตามแต่จะคิดค้น-จัดหาได้



ส่วนใหญ่ลงเอยที่...เนื้อดิน เนื้อชิน เนื้อผง



ศิลปวัตถุมงคลจากบรรพกาลจึงมักเปราะบางแตกหักง่าย



สภาพไม่เสถียร...มีทั้งเพี้ยนบิดเบี้ยวและสวยสมบูรณ์



ยิ่งผ่านกาลเวลา เกิดปฏิกิริยาเคมีภายในกรุ ยิ่งทำให้พระชำรุดเสียหาย



ไม่สวยคมสมใจแบบพระหล่อ-พระเหรียญยุคใหม่ที่ผลิตจากโรงงานทันสมัย



ครั้นพอมีการเปลี่ยนถ่ายย้ายมือ สภาพจึงเป็นไปตามการเก็บรักษาและเห็นคุณค่าของผู้ถือครอง



เมื่อเดินทางมาถึงปัจจุบัน นักเล่นพระมักจะเน้นกันแต่เรื่อง...มูลค่า



พิจารณาที่รูปโฉม-รูปลักษณ์...ภายนอก



ให้ความสำคัญกับสภาพความสวยสมบูรณ์ขององค์พระ มากกว่าคุณค่าที่ซ่อนไว้อยู่...ภายใน



คนจำนวนมากจึงไม่ได้คล้องพระเพื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ



แต่มีไว้เพื่อพึ่งอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ และเป็นแค่...เครื่องประดับ



นำใส่ตลับเพชร-ตลับทอง อวดบารมีโชว์เหนือกันด้วยพระแพงและพระสวย



สนับสนุนร่วมด้วยช่วยกันทั้งวงการ โหมจัดงานประกวดเพื่อประกาศศักดิ์ศรีให้รางวัลกับพระที่งดงามเป็นเลิศ



เกณฑ์การตัดสิน จะสรุปกันที่รายละเอียดสำคัญ นั่นคือความคมชัดบริเวณพระพักตร์-ใบหน้าขององค์พระ



แพ้-ชนะ เฉือนกันที่จมูก-ลูกตา และใบหู



จึงเป็นที่มาของศัพท์เก๋-เกทับกันว่า "หูตากะพริบ"



ความหมายคือ...พระนั้นสวยงามมีชีวิตชีวา ดวงตา-พระเนตรราวกับจะกะพริบได้...ปานนั้น



เหมือนสถิติที่ว่า...คนเราจะกะพริบตาทุกๆ 2-3 วินาที...ถ้ายังหายใจอยู่



ส่วนที่เพิ่มคำว่า "หู" นำหน้า ก็คงแค่นำมาพูดเสริมเป็นคำสร้อยเฉยๆ



ในยุคพุทธพาณิชย์สุดขีดคลั่ง พ่อค้าพระต่างอ้างคำคำนี้เพื่อการโฆษณาขายพระ อย่างไร้ศิลปะและสุนทรียะ



ผสมผสานด้วยคำขยายสมัยใหม่ว่า...สวยกริ๊บ



ใช้กันเปรอะไปทั่ว ไม่เว้นแม้พระเหรียญที่เพิ่งปั๊มจากโรงงานมาหมาดๆ



คุยข่มถล่มกันให้ว่อนในสังคม On line สามารถคลิกหาดูได้...เพียบ!



ในทำนองว่า...พระองค์นั้น-องค์นี้ฟอร์มดี-ผิวเดิมจากกรุ ไม่ผ่านการใช้ สภาพเร้าใจ...สวยกริ๊บ หูตากะพริบ แชมป์ทุกงานประกวด สวดยวด หายากฝุดๆ อนาคตมาแรง...แพงกว่านี้แน่ๆ



คือวาทะของพุทธวาณิชที่ในหัวคิดมีเพียง แท้-ไม่แท้ และ...เท่าไหร่!!!



ไอ้ที่จะให้ข้อมูล-ความรู้ เล่าเจตนาที่มาของการสร้าง หรือเรื่องราวทางโบราณคดี มีสาระความสำคัญทางประวัติศาสตร์อย่างไร...หาได้น้อยเหลือเกิน



หนำซ้ำมองว่าเป็นเรื่องเสียเวลาทำมาหากิน...เยิ่นเย้อ เผลอๆ ไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำ



คนเข้าวงการเพราะมองว่าการขายพระ...หาเงินง่าย



หลายรายจึงใช้จ่ายผิดประเภทและเมามัว



หมดตัวปิดร้านหนีกันเป็นแถบๆ เพราะแอบเอาเงินที่หาได้ไปเล่นการพนันและกามา



แม้หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ จะเคยบอกว่าการขายพระ...ไม่บาป



แต่ก็ต้องพิจารณาคำสอนที่ว่า "ติดวัตถุมงคล ดีกว่าติดวัตถุอัปมงคล" ควบคู่ด้วย



คนเหล่านี้คงไม่เคยซึ้งใจ ขนาดอยู่ใกล้กับพระแท้ๆ แต่กลับห่างไกลพระธรรม



ถ้าลด-ละ-เลิก ความโลภ-เลว ชีวิตคงไม่แหลกเหลว



ถ้า "ศรัทธา" นำหน้า "การค้า" ชีวิตคงมีแต่เจริญ...แน่นอน!

แหล่งข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด