พระพิฆเนศในคัมภีร์โบราณ
พันธุ์แท้พระเครื่อง
ราม วัชรประดิษฐ์
 |
คัมภีร์ปุราณะ จะรจนาเรื่องราวของทวยเทพในคติความเชื่อของฮินดู โดยมีศูนย์กลางของเรื่องราวอยู่ที่ "ตรีมูรติ" แบ่งออกเป็น 'มหาปุราณะ' 18 เล่ม และแบ่งย่อยออกเป็น 'อุปปุราณะ' อีก 18 เล่ม เช่น วิษณุปุราณะ กล่าวถึงเรื่องราวของพระวิษณุ, อัคนิปุราณะ กล่าวถึงเรื่องราวของพระอัคนี, สกันทปุราณะ กล่าวถึงเรื่องราวของพระสกันทะ, ครุฑปุราณะ กล่าวถึงเรื่องราวของพญาครุฑ และคเณศปุราณะ กล่าวถึงเรื่องราวขององค์พระพิฆเนศ เป็นต้น
ในระยะแรกการสืบทอดเรื่องราวใน "ปุราณะ" จะใช้วิธีมุขปาฐะหรือการเล่าสืบทอดต่อกันมา และมาจดจารภายหลัง (ลักษณะคล้ายคลึงกับเรื่องพระพิฆเนศจดจารมหาภารตยุทธจากปากของฤๅษีวยาสะ) ปรากฏหลักฐานค่อนข้างแน่ชัดว่ามีการประพันธ์หรือรวบรวมเรื่องราวปุราณะเป็นหมวดหมู่ขึ้นภายหลัง จากที่ศาสนาพุทธและศาสนาเชน มีอิทธิพลในอินเดียแทนที่พราหมณ์ ภายหลังรัชสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช แห่งจักรวรรดิโมริยะ (Mauraya Empire - โมริยะ หมายถึง มยุราหรือนกยูง เนื่องจาก ต้นวงศ์เป็นนางกำนัลทำหน้าที่เลี้ยงนกยูงใน ราชสำนัก) พวกพราหมณ์ เกิดแนวคิดที่ต้องการจะปรับปรุงลัทธิความเชื่อให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลงทางสังคมและจัดเรื่องราวออกเป็นหมวดหมู่ให้ชัดเจน จึงรจนาปุราณะที่มีมาแต่โบราณ จัดแบ่งเป็นหมวดหมู่ มีลักษณะคล้ายสารานุกรม (Encyclopedias) โดยการรวบรวมความรู้นานัปการของฮินดู ทั้งด้านศาสนา ความเชื่อ ปรัชญา ประวัติศาสตร์ และเรื่องราวความเป็นมาของนครรัฐโบราณต่างๆ
 |
ปรากฏเรื่องราวของ 'พระพิฆเนศ' แทรกอยู่ เช่น ใน "วิษณุปุราณะและมัตสยปุราณะ" คือ การอวตารเป็นปลาของพระวิษณุ กล่าวถึงการจุติของพระพิฆเนศจากเครื่องหอมและเหงื่อไคลของพระนางปารวตี ซึ่งพรมด้วยน้ำจากคงคานที โดยมีจุดประสงค์ให้คอยป้องกันไม่ให้ผู้คนไปบูชาศิวลึงค์ของพระศิวะ
"ลิงคปุราณะ" กล่าวถึง การที่พระศิวะสร้างเทพแห่งความขัดข้องและขัดขวางขึ้น เพื่อขัดขวางเหล่าอสูรและรากษสที่คอยรังควานทวยเทพ ฤๅษี และมนุษย์
"สกานทปุราณะ" กล่าวถึง กำเนิดของพระพิฆเนศในกลียุค และทวาปรยุค เพื่อกำจัดผู้ชั่วร้ายอันไปเกิดเป็นเทพ เนื่องจากประกอบ พิธีพลีกรรมต่างๆ
"พรหมไววรรตปุราณะ" กล่าวถึง การที่พระนางปารวตีหรือพระนางปาวารตี มเหสีพระศิวะต้องการพระโอรส จึงประกอบ "พิธีปันยากะพรต" เพื่อบูชาพระวิษณุ จนพระวิษณุแบ่งภาคลงมาจุติเป็นกุมารน้อยนาม 'พระพิฆเนศ'
"ศิวปุราณะ" กล่าวถึง กำเนิดพระพิฆเนศจากคราบไคลของพระนางปารวตีหรือพระนางปาวารตี เพื่อเฝ้าหน้าห้องสรงและได้สู้รบกับพระศิวะ และแสดงถึงสติปัญญาของพระพิฆเนศ
ส่วน 'ปุราณะ' ที่กล่าวถึงพระพิฆเนศโดยตรง ได้แก่ คเณศปุราณะ ซึ่งรจนาขึ้นราว ค.ศ.1100-1400 และ มุทคละปุราณะ ซึ่งรจนาขึ้นก่อน ค.ศ.1100 ว่าด้วยเรื่องการอวตารขององค์พระพิฆเนศ 9 ปาง และการเปลี่ยนรูปวรกายของพระองค์ออกไปอีก 32 รูป รวมทั้งการเปลี่ยนท่าและพระนามตามลักษณาการร่ายรำของพระบิดา ได้แก่ พระศิวะ ที่เรียกว่า "ศิวะนาฏราช" เป็นอีก 108 ท่า
นอกจากในปุราณะต่างๆ แล้ว เรื่องราวของพระพิฆเนศยังปรากฏใน "คีตะคัมภีร์" (Gita) ซึ่งเป็นบทสรรเสริญเป็นท่วงทำนองดนตรี คีตะคัมภีร์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอินเดียปรากฏในยุค มหากาพย์ ในมหาภารตยุทธเรียกว่า "ภควัตคีตา" แปลว่า "บทเพลงสรรเสริญองค์พระภควัติ หรือองค์พระผู้ควรบูชา" ครับผม
แหล่งข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ข่าวสด
สนใจชมพระเครื่องในร้านคลิ๊กที่นี่เลยครับ สิริถาวร พระเครื่อง
